ρυяєgση
10-14-2007, 15:41
HUZUR PIRILTILARI
En bahtiyar insan, en mutlu, huzurlu, rahat insan, idam sehpasına yürüyen insandır. Çünki, siz o adama deseniz ki, gel sana şu kadar para vereyim, şu apartmanları vereyim, dönüp de bakmaz. Dünyadan ayrılacağı için, dünyaya kıymet vermez. Kimseye kızmaz. Hiç kimsede ona kızmaz. Herkes ona acır. Annem hasta yatıyordu, dedim ki; anne şu anda oturduğun yerin altında yüzlerce tapu olsa istermiydin. Annem dedi ki; acımı dindirmeyen tapuyu ne yapayım, ne işime yarar.
Bir insana iki şey verilmişse, o en mutlu insandır. Her şey verilmişdir. Birincisi Ehl-i sünnet itikadı, ikincisi Allahü Teâlâ’ nın sevdiği bir kulunu tanıması.
Allahü teâlâ’ nın aziz ettiğini kimse zelîl edemez, Allahü Teâlâ’ nın zelil ettiğini kimse aziz edemez.
En kıymetli ilim haddini bilmekdir. Bütün kavgalar dünyayı paylaşmaya çalışmakdan ve haddini bilmemek den meydana gelmektedir. İnsan cömert olursa herkes onu sever ve onunla kimse kavga etmez. Hasis insanlar etrafına bir şey vermeyip, dünyayı hep kendilerine almaya uğraştıklarından huzursuzdurlar, sevimsizdirler ve insanlar onlarla devamlı mücadele ederler.
Kalbinizde zerre kadar dünya sevgisi olursa, hizmet durur.
Birisinin cömert bir komşusu vardı. Hasta olunca gider ondan bir parça ekmek alır yer ve iyileşirdi. Çünki, Hadis-i Şerif'de, cömerdin yemeği şifadır, cimrinin yemeği hastalık yapar buyuruluyor.
Allah adamları zengin olmaz. Tırlar dolusu altın olsa dağıtırlar. Peygamber efendimiz vefat ettiğinde zırhı rehindeymiş.
Bir Hadis-i Şerif'de, ahir zamanda köpekler insanlardan daha kıymetli olur, zelzeleler daha çok olur buyuruluyor. köpek olan eve melek girmez. Şimdiki insanlar evlatlarından hayır göremeyince evlat sevgisi yerine, bu sevgiyi köpek sevgisiyle gideriyorlar. Birisi dondurma almış eline, bir köpeğe yalatıyor, birde kendisi yalıyordu. Niye böyle yapıyorsun dediler de, (kendi oğlu için) ne yapayım evdeki köpekden fayda yok, belki bundan fayda bulurum dedi. Alman bir paşa vardı, o'na sana hayatta en zor gelen hadise ne idi diye sormuşlar, demiş ki; çok harplere girdim çıktım, çok acılar çektim, işkenceler gördüm. Bunlar bana zor gelmedi de, şu karşı evde oğlum var, hergün evine girer çıkar, bir kere olsun, değil bana gelmek, benim eve doğru bir kere bakmaz, devamlı onun evine bakıyorum ki bana bakacakmı diye. Onun pencereden bana bakmayışı beni hergün öldürüyor.
Bazıları, bize gelin biz sizi kurtarırız diyorlar. Böyle şey olmaz, Ehl-i Sünnet Büyüklerinin kitaplarına tabi olarak, beraber kurtulalım denir. Hedef tahtası değil, yol levhası olmaya çalışmalıdır.
İmam-ı Rabbani Hazretleri, Büyüklerin ölmesiyle Büyük sanıldım buyuruyor (kebirtü bi-mevt il-küberâ). İmam-ı Azâm Hazretlerini akıl ile anlamaya çalışmak akılsızlıkdır.
Aynaya baktığınız zaman kendinizi görürsünüz. Siz o aynanın neresindesiniz? İçindemisiniz, dışındamısınız? Aynanın içinde deseniz yalan olur, içinde değilsiniz. Yok deseniz olmaz, bakınca görüyorsunuz. Görülen kendinizmisiniz, o görüntü nedir?, bir ipe taş bağlayın ve hızlıca çevirin, taş dönerken bir daire göreceksiniz. Bu nokta-i cevvale denilen daire varmıdır yokmudur. Var deseniz taş çevirilmeyince daire yok oluyor. Yok deseniz taş çevrilince daire görülüyor. Fakat aslında daire yok. Bu görülen daire nedir, nerededir?. İmam-ı Rabbani Hazretleri buyuruyor ki; bunların her ikisi de aslında olmayıp bizim hayalimizde oluşan vehimdir, görüntülerdir. İşte dünya da hakikatde bulunmayıp yok olacak bir görüntüdür. Dünya hayatı, hayaldir. Hakikat ise ahiret hayatıdır. Dünya hayatı, hakikat olan ahiret hayatının aynadaki görüntüsü gibidir. Nasıl, aynada ki görüntü bir müdded durur ve karşısında ki hakikat çekilince görüntü kaybolursa, taş çevrilmeyince daire görüntüsü kaybolursa, dünya da, bir gün kaybolacak görüntüdür. Vehmin arkasından koşan hayalperest dir. Hayalin ideali olmaz. İnsanın ideali, hayalhane olan bu dünya olmamalıdır.
Hindistanda bir sihirbaz padişahın önünde gösteri yapıyormuş. Padişah da işitmiş ki, sihirbaz o anda öldürülürse gösterdikleri kalırmış ve padişah sihirbazı öldürtmüş. Sihirbazın gösterdiği ormanlar, akarsular kalmış. İmam-ı Rabbani Hazretleri buyuruyor ki; bu kıssa bir hikâye olabilir, fakat bizim anlattığımıza uygundur buyuruyor.
En bahtiyar insan, en mutlu, huzurlu, rahat insan, idam sehpasına yürüyen insandır. Çünki, siz o adama deseniz ki, gel sana şu kadar para vereyim, şu apartmanları vereyim, dönüp de bakmaz. Dünyadan ayrılacağı için, dünyaya kıymet vermez. Kimseye kızmaz. Hiç kimsede ona kızmaz. Herkes ona acır. Annem hasta yatıyordu, dedim ki; anne şu anda oturduğun yerin altında yüzlerce tapu olsa istermiydin. Annem dedi ki; acımı dindirmeyen tapuyu ne yapayım, ne işime yarar.
Bir insana iki şey verilmişse, o en mutlu insandır. Her şey verilmişdir. Birincisi Ehl-i sünnet itikadı, ikincisi Allahü Teâlâ’ nın sevdiği bir kulunu tanıması.
Allahü teâlâ’ nın aziz ettiğini kimse zelîl edemez, Allahü Teâlâ’ nın zelil ettiğini kimse aziz edemez.
En kıymetli ilim haddini bilmekdir. Bütün kavgalar dünyayı paylaşmaya çalışmakdan ve haddini bilmemek den meydana gelmektedir. İnsan cömert olursa herkes onu sever ve onunla kimse kavga etmez. Hasis insanlar etrafına bir şey vermeyip, dünyayı hep kendilerine almaya uğraştıklarından huzursuzdurlar, sevimsizdirler ve insanlar onlarla devamlı mücadele ederler.
Kalbinizde zerre kadar dünya sevgisi olursa, hizmet durur.
Birisinin cömert bir komşusu vardı. Hasta olunca gider ondan bir parça ekmek alır yer ve iyileşirdi. Çünki, Hadis-i Şerif'de, cömerdin yemeği şifadır, cimrinin yemeği hastalık yapar buyuruluyor.
Allah adamları zengin olmaz. Tırlar dolusu altın olsa dağıtırlar. Peygamber efendimiz vefat ettiğinde zırhı rehindeymiş.
Bir Hadis-i Şerif'de, ahir zamanda köpekler insanlardan daha kıymetli olur, zelzeleler daha çok olur buyuruluyor. köpek olan eve melek girmez. Şimdiki insanlar evlatlarından hayır göremeyince evlat sevgisi yerine, bu sevgiyi köpek sevgisiyle gideriyorlar. Birisi dondurma almış eline, bir köpeğe yalatıyor, birde kendisi yalıyordu. Niye böyle yapıyorsun dediler de, (kendi oğlu için) ne yapayım evdeki köpekden fayda yok, belki bundan fayda bulurum dedi. Alman bir paşa vardı, o'na sana hayatta en zor gelen hadise ne idi diye sormuşlar, demiş ki; çok harplere girdim çıktım, çok acılar çektim, işkenceler gördüm. Bunlar bana zor gelmedi de, şu karşı evde oğlum var, hergün evine girer çıkar, bir kere olsun, değil bana gelmek, benim eve doğru bir kere bakmaz, devamlı onun evine bakıyorum ki bana bakacakmı diye. Onun pencereden bana bakmayışı beni hergün öldürüyor.
Bazıları, bize gelin biz sizi kurtarırız diyorlar. Böyle şey olmaz, Ehl-i Sünnet Büyüklerinin kitaplarına tabi olarak, beraber kurtulalım denir. Hedef tahtası değil, yol levhası olmaya çalışmalıdır.
İmam-ı Rabbani Hazretleri, Büyüklerin ölmesiyle Büyük sanıldım buyuruyor (kebirtü bi-mevt il-küberâ). İmam-ı Azâm Hazretlerini akıl ile anlamaya çalışmak akılsızlıkdır.
Aynaya baktığınız zaman kendinizi görürsünüz. Siz o aynanın neresindesiniz? İçindemisiniz, dışındamısınız? Aynanın içinde deseniz yalan olur, içinde değilsiniz. Yok deseniz olmaz, bakınca görüyorsunuz. Görülen kendinizmisiniz, o görüntü nedir?, bir ipe taş bağlayın ve hızlıca çevirin, taş dönerken bir daire göreceksiniz. Bu nokta-i cevvale denilen daire varmıdır yokmudur. Var deseniz taş çevirilmeyince daire yok oluyor. Yok deseniz taş çevrilince daire görülüyor. Fakat aslında daire yok. Bu görülen daire nedir, nerededir?. İmam-ı Rabbani Hazretleri buyuruyor ki; bunların her ikisi de aslında olmayıp bizim hayalimizde oluşan vehimdir, görüntülerdir. İşte dünya da hakikatde bulunmayıp yok olacak bir görüntüdür. Dünya hayatı, hayaldir. Hakikat ise ahiret hayatıdır. Dünya hayatı, hakikat olan ahiret hayatının aynadaki görüntüsü gibidir. Nasıl, aynada ki görüntü bir müdded durur ve karşısında ki hakikat çekilince görüntü kaybolursa, taş çevrilmeyince daire görüntüsü kaybolursa, dünya da, bir gün kaybolacak görüntüdür. Vehmin arkasından koşan hayalperest dir. Hayalin ideali olmaz. İnsanın ideali, hayalhane olan bu dünya olmamalıdır.
Hindistanda bir sihirbaz padişahın önünde gösteri yapıyormuş. Padişah da işitmiş ki, sihirbaz o anda öldürülürse gösterdikleri kalırmış ve padişah sihirbazı öldürtmüş. Sihirbazın gösterdiği ormanlar, akarsular kalmış. İmam-ı Rabbani Hazretleri buyuruyor ki; bu kıssa bir hikâye olabilir, fakat bizim anlattığımıza uygundur buyuruyor.