Yedinci Mesele

Müslüman ve baska milletler de ruhun vücutdan sonra baki kaldigi görüsündedirler. Feylesoflar ise buna muhaliftirler.

Bu konudaki delilimiz : «Her nefis ölümü tadacaktir» mealindeki âyettir. Tadan demek, tadilan seyden sonra baki kalan demektir.

Ikinci delilimiz, bu kitapta geçen âyetler, hadisler ve vakialardir.

Bundan baska Kiyamette "Yeryüzündeki her sey fena bulacaktir." [17] mealindeki âyet geregince ruhun zahiren yok olup sonra dirilecek veya:

«ALLAH'in istedikleri müstesnadir» istisnasi geregince ruh hiç fena bulmayacak diye iki görüs vardir.


Imam Sübki, «ed-Dürr en-Nazîm» Tefsirinde bu iki görüsü anlatip, birinci görüs daha yakindir demis. Cennet hurileri bahsinde denildigi gibi ruhlar kiyametteki fenadan müstesnadirlar.



Ibn-i Kayyim'in kitabinda denilmis ki:

Ruhun bedenle beraber ölüp ölmedigi hakkinda iki görüs olarak ihtilaf edilmistir. Dogrusu odur ki; eger ruhun ölümü tatmasindan kasit onun cesedinden çikmasi ise; evet o bu manada ölümü tadiyor. Eger onun ölümü tatmasindan kasit, onun i'dam edilmesi ise; hayir ruhun yaratildiktan sonra baki kaldigi icma ile sabittir. O fena görmez. Ya azap görür veya nimet...


îbn-i Asakir «Dimesk Tarihlinde senediyle, Mâliki Imamlarindan biri olan Muhammed bin Vazzah'tan rivayet ettigine göre söyle demistir:

Sahmin bin Said'den hadis dinledim. Ruhlarin cesedlerle beraber öldügünü söyleyen bir adamdan söz edildi. Sahnun dedi ki:

MaazALLAH! Bu sapiklarin ve ehl-i bid'amn görüsüdür, [18]