Sen gittiğin günden beri
Seni sensiz yaşamayı öğrendim.
Seviyorum dedim içimdekine.
Hayallerle avunmayı öğrendim.
El ele giden sevgilileri görünce,
Ellerini hissetmeyi öğrendim.
Bir asker gördüğümde.
Hıçkırıklarını duydum.
Gözlerindeki yaşın ışıltısını gördüm.
Denizlerin yakamozlu seferinde,
Vapur sesinde seni iskelede gördüm.
Kifayetli bir sözde, bir tabloda
Bir bardak kolada
Dudaklarımdan bıraktığım dumanda.
Gözlerimi açıp kapadığımda
Ne zaman istersem seni gördüm.
Yağmur sesinde seni duydum.
Bende hıçkırdım yağmura karşı.
Sevgililer gördüm bu o dedim.
Aşkı hissettim onlar adına.
Kahve fincanına bırakılmış tebessümü
Kül tablasındaki efkarı, sıkıntıyı.
Titreyen ellerdeki heyecanı.
Sağa sola çalınan yumruklarda ki öfkeyi
Bırakma derken acıyı, yarayı.
Sonra…!
Sonra barışıp kucaklaşmalarda ki
Dünyalar kadar mutluluğu gördüm.
Sen gittiğin günden beri
Seni sensiz yaşamayı öğrendim.

8 Aralık 1998

Fikret Çarkçı

Saolasın ...

Teşekkürler....