Zaman, yudum yudum geceyi içine çekerken benim içimde yine o garip his: Gitmek istiyorum... Gitmeliyim, yok durmak olmaz, yurduma gitmeliyim! Gurbet insanı böyle divane eder mi? Özlem, ayrılık... Ah, işte bu gurbetlik hissi kalbimdeki sıkıntının en büyük nedeni. Sılayı arıyor, sılayı özlüyorum. Bilmiyorum yolunu, nerede olduğunu, ona giden incecik yolda nasıl yürünür, aslında onu da bilmiyorum. Yola koyulmuşum bir kere; yoldayım, yürüyorum. Merakla, özlemle, hasretle sönüyorum. Gözlerimdeki ferle birlikte ışığa süzülen pervaneleri de yitirdim. İşte zindan, işte acı, işte gurbet ve yokluk... Engin bir deryada tek başına kalmış zavallı bir sandal gibiyim. Hava kapalı, yıldıza bakıp yol bulayım. Bir türlü güneşi göremiyorum, tutunup kurtulayım. Ayrılık amansız bir dert, sarıyor bedenimi. İçinde eridiğim gurbet, içimde büyüttüğüm özlem öyle derinlere kök saldı ki, kavuşmayı bir kez olsun aklımdan bile geçiremiyorum. Bu gurbetlik içime öyle işlemişti ki... Ötelerin özlemi içime ne zaman düştü kestiremiyorum. Yurduma gitmenin hayali hep damarlarımda, ama o güzel diyarı hayal dahi edemiyorum. O yolu düşünüyorum harların yanında en güzel güllerin açıldığı. Bekliyorum kapıların açılışını. Kimi zaman mum işiğinde eriyişimle, kimi zaman lacivert bir gecede. Bekliyorum, uykuları dizimde uyuttuktan sonra yumuşak yatağıma bırakıp en koyusuna yelken açtığım gecelerde. Kimi zaman ya da çoğu zaman seherlerde serçelerin dualarıyla, gülerin çiğleri, masum yüreklerin sevdalarıyla bekliyorum... Özlemdi bu ayrılık; hasret, çile, gurbet... Kolay değil bu yolda yürümek, bu sevdayı menzile götürmek. Yorulmadan olmaz ki, olmazdı ki yanmadan. Ayla gece şahit yüreğimdeki yangına. Kalem kağıt, her gün adımladığım kaldırımlar, gözyaşlarım şahit. Gurbet bütün dünya, özlem ise yalnızca Ona...



alintidir!!

Paylaşım İçin Teşekkürler