Şarap İslam tasavvufunun bütün ekollerinde hoş görülen bir içki değildir ve genellikle içilmesinin günah olduğu kabul edilir. Daha çok ana eksenin dışındaki heterodoks tarikatlarda, özellikle Alevi-Bektaşi geleneğinde yer bulan ve sıklıkla da övülen bir içkidir. Bu da içildiği zaman insana verdiği hoşluğun ve yarattığı zihin açıklığının onaylanmasından kaynaklanır. Alevi ve Bektaşiler, Latinlerin r0;in vito veritasr1; (hakikat şaraptadır) deyişine can-ı gönülden katılırlar. Onlara göre yasak olan içki değil kendini bilmez hale gelmektir. Alevi-Bektaşi pirlerinin hepsinin dizelerinde şaraba rastlanır. Aşağıdaki dizeler Hoca Ahmet Yesevir17;nin divanındandır:

Otuz dörtte alim olup bilen oldum;
Hikmet söyle dedi, rabbim diyen oldum
Kırklar ile şarap içtim, yoldaş oldum
İçim dışım Hak nuruyla doldu dostlar

Şarap içilen Cem Ayinir17;yle, İranr17;ın ilk devlet kurucusu Cemşidr17;in bağlantısından da bahsedilebilir. Efsaneye göre, Cemşidr17;in baş ağrısından bıkıp intihar etmek isteyen bir cariyesi zehir sanarak mayalanmış üzüm suyunu içer ve şifa bulur. Şarap böyle keşfedilir ve Cemşid şaraba r0;ab-ı hayatr1; ismini verir. Alevilik ve benzeri tasavvufi akımların İran kökenli eski inançlarla da bağı olduğu biliniyor