Ne zamandı senle tanışmamız? Kaybettim zamanlarımı.. Seninle olan anlarım öylesine dolduki heryanıma.. Ne geçmiş kaldı, ne gelecek.. Gündüzler gece, geceler gündüz oldu.. Uykularım terketti uzun zaman once beni.. Bir mesafeler kaldı aklımda.. Ne kadar uzaktasın? Ne zaman uzaklar yakın olur? Yollarımız ne zaman aynı noktaya gelir? Bilmiyorum.. Bildiğim tek şey var: Senli anlarımı çok seviyorum..

Ellerim ne kadarda kısaymış.. Uzanıpta tutamadığım birşeyler olduğunu yeni yeni anlıyorum.. Oysa böyle değildim ben.. Ellerimi kısa hissettircek kadar uzanmazdım hiçbirşeye.. Sadece uzanabilceklerimi hayal eder, ona görede kullanırdım ellerimi.. Zamanlarımı kaybettiğim gibi çaresiz olmayıda öğrendim..

Resimlerine bakar oldum çok.. Ne kadarda sıcaklar.. Oysa resimleri hiç bu kadar canlı hissetmezdim.. Sevmezdimde aslında resimleri.. Dokunmanın, hisetmenin tadını severdim.. Şimdilerde çok şey değişti bende.. Bir senden öncesi, bir senle olan diye ayırıyorum yaşamımı.. Ya senden sonrası olursa? Düşünmek bile tedirgin eder oldu beni.. Yasaklarım kendime bunu.. Mutlu olduğum ne varsa onu aldım karşıma.. Onunla yürüyorum yolun kalanını.. Değilmiki insan mutlu olmak için yaşar.. Mutluysam sorun yok diyorum kendime..

Derin karanlıklar içinde aydınlığa bakmak gibi senle olmak.. Erişmeye çalıştıkça karanlıkta yol almak..