Eidoss
02-17-2008, 10:58
SEN...
Yumurtanın fırçalanmayan tarafıyım ben. Ve benim depresyonumsun sen. Bense kendi içinde çelişik, tutarsız ve sanırım ki geçersiz bir önermeyim, bir önerme mantığıyım ya da önerme mantıksızlığıyım...
[Yalnızca kayıtlı Üyeler Linkleri Görebilirler.] ng
“Yaşam terapisi” uyguluyor doktor bana, dünya tımarhanesinde tüm normal insanlar arasında, senden uzak, fakat depresyonumla...
[Yalnızca kayıtlı Üyeler Linkleri Görebilirler.] g
Sen benim hem depresyonum, hem de antidepresan ilacımsın; ya depresyondan, ya da ilaç zehirlenmesinden öleceğim...
[Yalnızca kayıtlı Üyeler Linkleri Görebilirler.] ng
Hayalini öldürmeyi denedim diye cezalandırıldım. Cezam ise, hayalinle aynı hücrede ağır hapis. Hücre, benim bedenim...
Piyangonun bana çıkmayacağından eminim, çünkü biletimi kaybettim. Mutlu olma ihtimalim, senin bana dönme (aslına bakarsan, sen bana dönemezsin, çünkü benden hiç gitmedin, çünkü bana hiç gelmedin) ihtimalinden çok daha az...
Mutlu insanların hikâyeleri yoktur, benimse anlatacak o kadar çok şeyim var ki...
“Durgun sular derin akar”, bense vurgun yedim derinlerde, senin kara sularında, senin derinliklerinde, kendi derinliklerimle. Oysa niye uyarmadın beni karasularına girdim diye, niçin kovalamadın beni hava sahanı işgal edince? Tek bir düğmeye basmayı tercih ettin; tek bir bombayla yok ettin her şeyi ve o bombadan arta kalan radyasyon tekrar yaşam şansı vermedi geride kalanlara ya da yeni doğacaklara; içimde öldüler. Cesetlerini kalbime gömdüm, sonra ağladım, yağmur sandılar, filizlendiler, yine “sen” oldular.
[Yalnızca kayıtlı Üyeler Linkleri Görebilirler.]
Senden kaçmaya çalışırken, hayat ayağıma çelme taktı, düştüm, her yerim kanadı, sen aktın. Ama sen ak değildin, ak olan duygulardı. Kirlendiler. Törelere göre yargılandılar. Bastırılmakla cezalandırıldılar. İçime bastırıldılar!!..
Yumurtanın fırçalanmayan tarafıyım ben. Ve benim depresyonumsun sen. Bense kendi içinde çelişik, tutarsız ve sanırım ki geçersiz bir önermeyim, bir önerme mantığıyım ya da önerme mantıksızlığıyım...
[Yalnızca kayıtlı Üyeler Linkleri Görebilirler.] ng
“Yaşam terapisi” uyguluyor doktor bana, dünya tımarhanesinde tüm normal insanlar arasında, senden uzak, fakat depresyonumla...
[Yalnızca kayıtlı Üyeler Linkleri Görebilirler.] g
Sen benim hem depresyonum, hem de antidepresan ilacımsın; ya depresyondan, ya da ilaç zehirlenmesinden öleceğim...
[Yalnızca kayıtlı Üyeler Linkleri Görebilirler.] ng
Hayalini öldürmeyi denedim diye cezalandırıldım. Cezam ise, hayalinle aynı hücrede ağır hapis. Hücre, benim bedenim...
Piyangonun bana çıkmayacağından eminim, çünkü biletimi kaybettim. Mutlu olma ihtimalim, senin bana dönme (aslına bakarsan, sen bana dönemezsin, çünkü benden hiç gitmedin, çünkü bana hiç gelmedin) ihtimalinden çok daha az...
Mutlu insanların hikâyeleri yoktur, benimse anlatacak o kadar çok şeyim var ki...
“Durgun sular derin akar”, bense vurgun yedim derinlerde, senin kara sularında, senin derinliklerinde, kendi derinliklerimle. Oysa niye uyarmadın beni karasularına girdim diye, niçin kovalamadın beni hava sahanı işgal edince? Tek bir düğmeye basmayı tercih ettin; tek bir bombayla yok ettin her şeyi ve o bombadan arta kalan radyasyon tekrar yaşam şansı vermedi geride kalanlara ya da yeni doğacaklara; içimde öldüler. Cesetlerini kalbime gömdüm, sonra ağladım, yağmur sandılar, filizlendiler, yine “sen” oldular.
[Yalnızca kayıtlı Üyeler Linkleri Görebilirler.]
Senden kaçmaya çalışırken, hayat ayağıma çelme taktı, düştüm, her yerim kanadı, sen aktın. Ama sen ak değildin, ak olan duygulardı. Kirlendiler. Törelere göre yargılandılar. Bastırılmakla cezalandırıldılar. İçime bastırıldılar!!..