Son Cülûs Bahşişi
Son (Cülûs Bahşişi) III. MUSTAFA'nın tahta çıkması sırasında verilmiştir. Osmanlı sultanları tahta geçtikleri günlerde, bütün teb'ası ile birlikte bilhassa Devletin koruyucusu olan askerlerini, memnun etmeyi âdet haline getirmişlerdir. Fakat Devletin son mes'ud yılları olan, III. Mustafa Hân'ın ilk devresi sonunda; hazine açık vermeye başlamıştı. Bu sebeple- mecburen bu güzel âdet terkedilmiştir.

1769'lu yıllarda yanlız Devleti Aliyye değil, Fransa, Almanya, İspanya gibi büyük avrupa imparatorlukları da çatırdıyordu. Buna mukabil denizci İngiltere ve sinsi Rusya sür'atle ilerliyorlardı...

Kendi memleketini ve Dünya devletlerinin durumunu, gayet güzel değerlendiren padişah; birçok ıslahat yaptı. Önce büyük bir (İhtiyat Hazinesi) topladı. Sonra yeni Kışlalar, Kaleler, Tabyalar inşa ettirdi. Birçok bayındırlık eseri arasında, Süveyş Kanalını dahi açtırmayı düşündü. Fakat bir Rus savaşı bu büyük yürekli Sultanın yüreğini ve işlerini durdurdu. O savaşın teessürü ile, 21 Ocak 1774'te vefat etti. Kendi inşa ettirdiği LÂleli Câmii'nin köşesindeki Türbeye defnedildi.

Korkunç bir zelzelelede büyük hasar gören, Eyüp Sultan ve Fâtih Sultan Câmilerini ve yüzlerce âbideyi, hemen tamir ettirmişti.

Mühendishâneyi Berri-i Hümâyûn ile Mühendishâneyi Bahri-i Hümâyûn (yani, Teknik Üniversite ile Deniz Harb Okulu)'nun kurucusu III. MUSTAFA Hân'dır.

İstanbul Lâleli Câmii önünden geçerken, ecdâdı hatırlamamak mümkün değil...