HuGoßoSS ™
02-27-2008, 19:51
Kitab-ı Cihannüma’da Kosova Savaşı
Zikr-i Ahvalü’l-küffar fihazihi’l-leyle (Aynı gece kafirlerin halinin zikri)
Rivayet olunur ki, ol-gice kafirlerden süci(içki) içüb,ayaş ü işret idiüb birbirine Türk alub-satmak hayal iderlerdi.Kafir var ki on Türklük süci içdi.Her bir mel’un serhoş olub,laf ururlardı. Laz,buhlarıun lafını işidüb, “aceb bu gice Türk’e dün(gece) baskunı kılmağı reva görürmüsiz” didi. Cümlesi “revadur” didiler. Yuvana adlu bir kafir varidi: “ Hey Gospodar,bu Türkçeğüzleri ne ürküdürsin. Ko,bunları sabah her birini dirice tutalum.Kimin esir idüb,satalum ve kimin öldürüb,kanın kara yire katalum” deyü ol la’in mest olub,alemi karapulına saymayub,Türki gözine göstermedi.Cümle küffar anun sözine uyub,feragat itdiler.
Sıfat-ı subh fi yevmi’l-harb ve tezeyyüni’s safsaf (Harp gününün sabahı ve ordunun söğüt ağacı gibi sıra sıra tertibinin tasviri)
Şöyle rivayet iderler ki,çünki sabah oldı,yine afitab-ı alem-tab(alemi aydınlatan güneş) Kaf kulesinden baş kaldırub,alem-i zulmani/karanlıklar alemi) yine nurani (aydınlık)olub,vuhuş u tuyur (vahşi hayvanlar ve kuşlar) rızk talebine meşgul oldılar. Andan Sultan Murad Han Gazi buyurdı ki kus-i harbi(Harp davulu)çalınub,her tarafdan zurna ve nefir ve nakkare avazını ayyuka çıkardılar.Ol heybetden niceler can virdi ve erenler dahi at arkasına gelüb,çavuşlar çağrışub eytediler: “ Hey merdaneler,hey gaziler,bu gün ol-gündür ki kafirün bağrını hun(kan),kanını Ceyhun idüb,bağırsakların perran(uçucu) ve başlarını tob gibi galtan(yuvarlanan) idevüz. Ey Gaziler,bu gün ol gündür ki,gayret demidür ki ve hamiyet eyyamidir.Bunca yıldır,Han’un nan ü nemakin(ekmek ve tuzunu) yirüz.Her gün ata binüb,kılınç kuşanuruz;ve bunca ruzgarı ayş u işret şadi(gönül ferahlığı) vü sohbet birle geçürdüğümüz heman bu dem içündür.
Nazım:
Demidür bugün gösteresiz hüner
Göreler anadan nice toğar er
Sipahi Sultan’dan etmek yıya
Yirinde gerekdür ki can ü baş oynıya
Zikr-i Ahvalü’l-küffar fihazihi’l-leyle (Aynı gece kafirlerin halinin zikri)
Rivayet olunur ki, ol-gice kafirlerden süci(içki) içüb,ayaş ü işret idiüb birbirine Türk alub-satmak hayal iderlerdi.Kafir var ki on Türklük süci içdi.Her bir mel’un serhoş olub,laf ururlardı. Laz,buhlarıun lafını işidüb, “aceb bu gice Türk’e dün(gece) baskunı kılmağı reva görürmüsiz” didi. Cümlesi “revadur” didiler. Yuvana adlu bir kafir varidi: “ Hey Gospodar,bu Türkçeğüzleri ne ürküdürsin. Ko,bunları sabah her birini dirice tutalum.Kimin esir idüb,satalum ve kimin öldürüb,kanın kara yire katalum” deyü ol la’in mest olub,alemi karapulına saymayub,Türki gözine göstermedi.Cümle küffar anun sözine uyub,feragat itdiler.
Sıfat-ı subh fi yevmi’l-harb ve tezeyyüni’s safsaf (Harp gününün sabahı ve ordunun söğüt ağacı gibi sıra sıra tertibinin tasviri)
Şöyle rivayet iderler ki,çünki sabah oldı,yine afitab-ı alem-tab(alemi aydınlatan güneş) Kaf kulesinden baş kaldırub,alem-i zulmani/karanlıklar alemi) yine nurani (aydınlık)olub,vuhuş u tuyur (vahşi hayvanlar ve kuşlar) rızk talebine meşgul oldılar. Andan Sultan Murad Han Gazi buyurdı ki kus-i harbi(Harp davulu)çalınub,her tarafdan zurna ve nefir ve nakkare avazını ayyuka çıkardılar.Ol heybetden niceler can virdi ve erenler dahi at arkasına gelüb,çavuşlar çağrışub eytediler: “ Hey merdaneler,hey gaziler,bu gün ol-gündür ki kafirün bağrını hun(kan),kanını Ceyhun idüb,bağırsakların perran(uçucu) ve başlarını tob gibi galtan(yuvarlanan) idevüz. Ey Gaziler,bu gün ol gündür ki,gayret demidür ki ve hamiyet eyyamidir.Bunca yıldır,Han’un nan ü nemakin(ekmek ve tuzunu) yirüz.Her gün ata binüb,kılınç kuşanuruz;ve bunca ruzgarı ayş u işret şadi(gönül ferahlığı) vü sohbet birle geçürdüğümüz heman bu dem içündür.
Nazım:
Demidür bugün gösteresiz hüner
Göreler anadan nice toğar er
Sipahi Sultan’dan etmek yıya
Yirinde gerekdür ki can ü baş oynıya