ЯЭx§ﻼ כσЯρїσמ
07-23-2007, 14:57
“Sayın” “LAN”
DalLANırsın, budakLANırsın...
SalLANırsın yuvarLANırsın...
Ama...
Eğer...
Konuşmaya ihtiyacı oLAN, kırgın bir insana, hitap etmekte zorLANıyorsan, önce bir solukLANır sonra lafLANırsın.
Ama azarlamazsın.
Hatta hiç dayıLANmazsın.
Hele de önemli bir konumdaysan eğer: “Elden ne gelir! İnsanlık hali” demez, mutlaka hassas davranırsın.
Hani hep sanatçılara, ünlülere ve hatta sosyetik denilenlere, yapıLAN bir baskı vardır: İnsanüstü dikkat gerektiren, onlara insan olsalar da pot kırma veya gaf yapma hoşgörüsü tanımayan... E peki seni, beni ve bizi ne ayrıcalıklı kılar, biz de o hassas konumdayken, bu soruya ara ara bir kafa yorarsın.
Konuştuğun İNSANI hiç küçük kılmazsın. O da, senin-benim bizim gibi bir insandır, eninde sonunda gideceğimiz yer aynıdır, bunu “Lütfen!” unutmaz, hep hatırlarsın. Çünkü sana, bana veya bize aynısı yapılsa canımız sıkılır mesela, bunu hep aklında tutarsın.
Kendini, karşındaki İNSANın yerine koyarsın.
Tekrar edelim: “öğüt” değil “örnek” oLANsın.
Özür dilemek büyüklüktür, hiç gocunmazsın.
Zaten kişi veya konum farketmez, HEP insan olmaktır asıl iyi oLAN.
Ondan...
Eğer bir ağaçsan ulu, durabilirsin dimdik ayakta her rüzgar ve tipiye karşı duru.
Ama eğer yavansan, dayanamaz boş bulunur, içinden çıkarırsın, yaşatmakta olduğun gizli kurdu.
Aman dikkat! Esas kendini kemirmesin varsa içinde barınan bir ikiyüzlü lider ruhu.
Yoksa arsız bir sarmaşık gibi, dalLANır budakLANır seni de sarar, kendin ekip kendin biçtiğin kibirli guru.
Şaşırtır “Sayın ve LAN”’ ın esas olması gereken yer ve yurdu...
Yonca
“SakLAN”
Maziden gelen dip not: Bir laf vardır anlamına ara ara, durumuna göre pek katılamadığım: “Geçmişe mazi geleceğe niyazi” diye. Bazen, bazı durumlarda, geçmişte olanı biteni, söyleneni unutmamak, geleceği de umursamazca dalgaya almamak gerekir, diye düşünürüm.
De ondan. Ben.
Ha bir de maziden gelen dip nota eklemesi olan, ikinci dip not: Atalarımız tırnak içinde şöyle demiş bize:
İnsan yedisinde ne ise, yetmişinde de odur... diye
Peki madem... İkinci ve son kere...
Yonca
“sUStu”
Yonca TOKBAŞ/ Hürriyet
DalLANırsın, budakLANırsın...
SalLANırsın yuvarLANırsın...
Ama...
Eğer...
Konuşmaya ihtiyacı oLAN, kırgın bir insana, hitap etmekte zorLANıyorsan, önce bir solukLANır sonra lafLANırsın.
Ama azarlamazsın.
Hatta hiç dayıLANmazsın.
Hele de önemli bir konumdaysan eğer: “Elden ne gelir! İnsanlık hali” demez, mutlaka hassas davranırsın.
Hani hep sanatçılara, ünlülere ve hatta sosyetik denilenlere, yapıLAN bir baskı vardır: İnsanüstü dikkat gerektiren, onlara insan olsalar da pot kırma veya gaf yapma hoşgörüsü tanımayan... E peki seni, beni ve bizi ne ayrıcalıklı kılar, biz de o hassas konumdayken, bu soruya ara ara bir kafa yorarsın.
Konuştuğun İNSANI hiç küçük kılmazsın. O da, senin-benim bizim gibi bir insandır, eninde sonunda gideceğimiz yer aynıdır, bunu “Lütfen!” unutmaz, hep hatırlarsın. Çünkü sana, bana veya bize aynısı yapılsa canımız sıkılır mesela, bunu hep aklında tutarsın.
Kendini, karşındaki İNSANın yerine koyarsın.
Tekrar edelim: “öğüt” değil “örnek” oLANsın.
Özür dilemek büyüklüktür, hiç gocunmazsın.
Zaten kişi veya konum farketmez, HEP insan olmaktır asıl iyi oLAN.
Ondan...
Eğer bir ağaçsan ulu, durabilirsin dimdik ayakta her rüzgar ve tipiye karşı duru.
Ama eğer yavansan, dayanamaz boş bulunur, içinden çıkarırsın, yaşatmakta olduğun gizli kurdu.
Aman dikkat! Esas kendini kemirmesin varsa içinde barınan bir ikiyüzlü lider ruhu.
Yoksa arsız bir sarmaşık gibi, dalLANır budakLANır seni de sarar, kendin ekip kendin biçtiğin kibirli guru.
Şaşırtır “Sayın ve LAN”’ ın esas olması gereken yer ve yurdu...
Yonca
“SakLAN”
Maziden gelen dip not: Bir laf vardır anlamına ara ara, durumuna göre pek katılamadığım: “Geçmişe mazi geleceğe niyazi” diye. Bazen, bazı durumlarda, geçmişte olanı biteni, söyleneni unutmamak, geleceği de umursamazca dalgaya almamak gerekir, diye düşünürüm.
De ondan. Ben.
Ha bir de maziden gelen dip nota eklemesi olan, ikinci dip not: Atalarımız tırnak içinde şöyle demiş bize:
İnsan yedisinde ne ise, yetmişinde de odur... diye
Peki madem... İkinci ve son kere...
Yonca
“sUStu”
Yonca TOKBAŞ/ Hürriyet