gül sevgili
ben mi seni buldum
yoksa...
sen mi beni, bilemiyorum...
kim kimi okyanusun derinliklerinde buldu bilinmez belki
ama o derinliklerde beni
boğulurken kurtaran sensin sevgili...
ben inciydim belki derinliklerde bekleyen
sen kabuğum oldun beni koruyan,
tehlikelerden...

ben seni öylesine bir günde
seni yaşarken gözlerinde
kaybolurken ellerinde
düşüm olduğun her bir anımda sevdim...

seni ne yalan söyleyim hani
sadece fikirlerinle sevdim diyemem
gözlerinde ki insanı delip geçen bakışlarınla mı
yoksa açık sözlülüğünle mi sevdim bilemem
ben seni tüm yüreğimle
sıradan basit saf temiz bir yürekle
yüreğine dokunduğum anda sevdim...
ben seni belki biraz yüseysel ama
içsel bir olgu ile sevdim
içseldi çünkü tasarlamadığım
planlamadığım öylesine birden bire
hücrelerimi atomlarına ayıran
bir gök gürültüsü gibi
çaktın hayatıma...

Ayaz gecelerde üşüyüp de
kabuslarımı en güzel rüyalarıma çevirdiğin
o düşsel oyuncaklı hülyalarda sevdim seni...
bir gün beni sevdiğini söyleyeceğini hiç düşünmeden,
hatta bunun sadece bir rüya olabileceğine inanarak
hiç düşünmeden hiç üşenmeden sevdim.
müebbet zamanlarda
sana hasret kaldığım o kahpe anlarda
kendimi avuttuğum sanal dünyamda sevdim.
ne kadar yakınımda olsan da
sana doyamadığım sana bakamadığım
her saniye ne kadar çok ve ne kadar acı doluysa
işte seni bir o kadar daha çok sevdim...
seni müebbete hüküm giymiş bir mahkum gibi
sana hasret sana vurgun yüreğimin
görüş günleri geleceğini beklemeden
sen diye çarptığı her anımda
canımda kanımda her yanımda
ebediyyen sevdim...

ay sevgili...
biliyor musun?
hiç korkmuyorum,
senin de beni sevdiğini bilmek
cesaret veriyor bana.
korkmuyorum çünkü sen benim yaşam sebebim
mutluluk kaynağım, ebedi aşkımsın...
senin beni mutlu edeceğini bilidğim gibi
benim de seni mutlu edeceğimi,
müebbete hüküm verenlere,
söylenecek bir sözümüzün olduğunu
çok iyi biliyorum...
korkmuyorum çünkü;
senin beni sevdiğinden daha fazla
seni sevdiğimi biliyorum
sadece bilmiyor aynı anda bunu
hissediyor ve yaşıyorum,
her bir hücrem
her bir düşüncem
her bir endişem
sadece sen sevgili...

aramıza döşedikleri bu sahnede
uçurumlar ne kadar yüksek
engeller ne kadar çok
ve sebepler ne kadar acı olursa olsun
o uçurumların eşiğinde birlikte olacağımızı
adım gibi bildiğim için,
o engellere beraberce göğüs gereceğimizi
her anımda hissettiğim için,
o sebeplerin aşkımın yanında birer hiç olacağını
tüm yüreğimle haykırdığım için,
hiç mi hiç korkmuyorum gül sevgili...

ne seni kaybetmekten
ne seni üzmekten
ne seni sevememekten
ne de herhangi bir şeyden
yüce rabbim dışında hiç bir yaratılandan
ve
yaratılanların ortaya koydukları
hiçbir şeyden kormuyorum
çünkü sana güveniyorum,
ay sevgili...

ne yalnız kalmak
ne aldatılmak
ne solmak
ne yok olmak
ne de ecel...
hiç mi hiç biri umutsuzluğa düşürmüyor beni
hiç biri korkutmuyor
hiç biri dokunmuyor sevgili
Çünkü ben hayatımda
Belki bu kadar çok ilk kez seviyorum
ama
emin ol ki sevgili
Son Kez Seni Seviyorum,
Ezelim yok ebediyet var
senden öncem yok
sadece sen varsın
senden sonrası yok
çünkü sen benim
SON AŞKIMSIN...!!!