Seneler nasıl da hızla geçti,
nasıl da bildik birbirimizi...
dostlarımız, sevdiklerimiz, sevdamız
hala ilk günkü kadar taze...
neler çektik birlikte,
nelerin üstesinden geldik seneler içerisinde.
göz yaşlarımızı omuzlarımıza akıttık,
yalnızlığımızı birbirimizde paylaştık.
çocuklarımızı nasıl da büyüttük,
daha dün gibi geceleri sabahlara kadar
başlarında nasılda beklerdik
uyumadan, bıkmadan, usanmadan...
arada bir mızıkçılık da ederdim hani,
söylensende alırdın sıramı hatırlar mısın?
yorgunum bahanesi ile yemekleri üstüme atardın,
ben de güzel yapardım yemekleri hani,
bulaşıklar hep sana kalırdı,
üşüyen ellerin ellerimde ısınırdı
yıllar yılı...
kar yağardı ankara'nın kasvetli gecelerine,
üşürdün ta ki ben sana sımsıkı sarılana kadar...
zaman akmış gitmiş,
sevdamız aşkımız hala yerinde,
yüreklerimizde çarpıyor...
bıkmak ne kelime,
hala ilk gün ki gibi,
hasretiz birbirimize...
şimdi hayallerimizde ki yerdeyiz,
geceleri balkonda denize karşı içtiğimiz
bir bardak çay,
ve dinlediğimiz aynı şarkı,
fırtınadan çıkıp gelen,
bir ander sevdaluk...