yüreği nehirler gibi çağlayan,
gözleri elmas gibi parlayan,
canım ablam...

seni tanımak öylesine zordu ki,
anlamak seni kolay değildi hani.
zamanı durdururcasına girdin hayatıma,
iyi ki de girdin be ablam
hatırlar mısın sana ilk "Abla" dediğim anı?
hani demiştin ya,
kimse bana abla diyemez diye
işte ben diyorum ablam
kelimelerin tükendiği,
hecelerin anlamsız kaldığı,
harflerin birbirine girdiği
bir paragraf burası...

girişi olmayan,
gelişmeyen,
sonuç kısmını görmenin
sabretmeye bağlı olduğu
bir kompozisyonun
herhangi bir yerinde
vurgun misali imgelenen
bir paragraf...

yılarca bir kardeş
bir abi
bir abla
arayan bir ben...
sonunda ablamı buldum işte,
sadece onu mu?
bir de yanında sevdamı buldum...

canım ablam,
sana bunları söylemek
ne güzel olurdu ama
bilirsin beni işte
suskun biraz da küskün...

alışmışım sana bakıyorumda,
hiç kimseye güvenmediğim kadar
güvenmişim,
hiç kimseyi aramadığım kadar aramışım
gül yüzünü...
gül hüzünlerinde ağlamışım,
senin ağladığın anlarda...
tebessümlerinle mutlu olmuşum,
kaçak akşamlarda...
canım ablam,
ben seni gerçekten
ablam gibi görmüşüm,
hayatımda olduğun her anda...