“Sık dikiş, için söylenen deyişler vardı. Eski Türkçe’deki ‘kadhıgmak, kadhımak, kıdhımak’ yani ‘kıyılamak’ ve birleştirmek manasına gelen fiil kökleri ile; sırımak ve sırıtmak da, ufak değişikliklerle bugünkü Türkçemiz’de vardır.
Bunların hepsi de ‘sık dikiş’ için söylenen sözlerdir. Kadhıg, kayık ve kıyık sözleri ise, ‘çift dikiş’ manasına gelirdi. Bunları, tegel ve tegelti dikiş’lerden ayırmak lazımdır.
Yedmek, yedilmek gibi dikiş çeşitleri ise, sık dikişler değillerdi. Seyrek dikiş’e Anadolu’da ‘şurallamak, şulalamak’ denir. Bu da Osmanlı metinlerinde ‘şuvallamak, şulallamak şeklinde geçer.
Yine kökleri Orta Asya’dan gelen Anadolu’daki ilme sözü de, ‘teğel cinsinden seyrek dikiştir. Seyrek dikişlerden en estetik olanı da, çimdik dikiş idi. Çırpma dikişe ise, Orta Asya’da cörmo adı verilirdi.”
(Bahaeddin Ögel, Türk Kültür Tarihine Giriş, s.96, cilt 5)