//SeRHaT//
07-17-2008, 17:19
Üstad Bediüzzaman Hazretleri anlatiyor ;
" Bir zamanlar Eskisehir hapishanesinin penceresinde oturmustum.
Karsidaki lisenin genc kizlari, okulun avlusunda gülerek raks ediyorlardi.
Onlari, o yabanci cennetlerinde cehennem hurileri hükmünde gördüm.
Birden elli sene sonraki halleri bana göründü.
Yani gecmisi gösteren sinemalar gibi, manevi ve hayali bir sinemada onlarin gelecekteki hayallerini seyrettim.
Onlarin sevincleri eleme, gülmeleri aglamaya dönmüstü.
O gülen altmis kizdan ellisi toprak olmus, kabirde azap cekiyordu.
On taneside yetmis yasina gelmis, cirkinlesmisti.
Fakat, en yakinlari dahil herkez hayatlarini sefil bir sekilde yasamis olduklari icin onlara adeta tiksinerek, nefretle bakiyorlardi.
Kat'i müşahede ettim. Onların o acınacak hallerine ağladım. Hapishanedeki bir kısım arkadaşlar ağladığımı işittiler, geldiler , sordular. Ben dedim: Şimdi beni kendi hâlime bırakınız, gidiniz...
" Bir zamanlar Eskisehir hapishanesinin penceresinde oturmustum.
Karsidaki lisenin genc kizlari, okulun avlusunda gülerek raks ediyorlardi.
Onlari, o yabanci cennetlerinde cehennem hurileri hükmünde gördüm.
Birden elli sene sonraki halleri bana göründü.
Yani gecmisi gösteren sinemalar gibi, manevi ve hayali bir sinemada onlarin gelecekteki hayallerini seyrettim.
Onlarin sevincleri eleme, gülmeleri aglamaya dönmüstü.
O gülen altmis kizdan ellisi toprak olmus, kabirde azap cekiyordu.
On taneside yetmis yasina gelmis, cirkinlesmisti.
Fakat, en yakinlari dahil herkez hayatlarini sefil bir sekilde yasamis olduklari icin onlara adeta tiksinerek, nefretle bakiyorlardi.
Kat'i müşahede ettim. Onların o acınacak hallerine ağladım. Hapishanedeki bir kısım arkadaşlar ağladığımı işittiler, geldiler , sordular. Ben dedim: Şimdi beni kendi hâlime bırakınız, gidiniz...