Sustum;
yok artık sözcükler,
bak gözlerime ve haykır ''seni seviyorum''diye,
aşkını kazı dudaklarıma , dudaklarınla...



Pustum;
İzledim usul usul yağan yağmuru,
nefesimde hissettim kokunu,
uyandım sonra rüyamdan,
anladım yokluğunu...
Avazım çıktığı kadar sustum...



Kustum;
derdimi anlatmaya çalıştım bütün dünyaya,
bu baygın bakışlarımla,
kimse beni anlamadı ve bir tek sen...



Koştum;
Anladım bu dünyadaki yokluğumu,
çaresizliğimi ve yersiz umudumu,
ve bu sonsuzlukta yavaş yavaş kaybolduğumu...



Kestim...
sil baştan herşeyi.
sana tek birşey fısıldıyorum:
"SEVGİLİM seni çok ama çok seviyorum..."