prensess
07-23-2007, 19:01
Koca SULTAN kimdi?
Koca Sultan!
Sultan-ı Eyyub
Bütün ihtişamı ile, muhteşem misafirperverliği ile, müthiş sadakati ve bütün içtenliği ile bizi karşılıyor….
Anadolu’dan Payitaht’a gelenleri ilk karşılayan O…
Anadolu’dan Payitaht’a geçenlerin ilk selam verdikleri O...
O, Koca Sultan…
Sultan-ı Eyyub…Ebu Eyyub el Ensari…
Sen hep ilkleri yaşadın…
Tâ Hazrec’den kalktın geldin buralara…
Şeref verdin Sultanım!
Sen daha Hicret’ten önce gerçeği buldun…
Aldın hanımını yanına ve vardın O şereflilerin en şereflisinin, Kainatın yüzü suyu hürmetine yaratıldığı Zat’(s.a.v)ın huzuruna…
Giydin hanımınla beraber Şeref Libasını…Ensar’dan ilkler arasında oldun…
Resul-i Ekrem Medine’ye Şeref verince herkes onu bağrına basmak, evinde misafir etmek istedi…
Sen de istedin herkes gibi...
Yandın, tutuştun…
O Şereflilerin En Şereflisi(s.a.v)ni evine almak istedin…
Ancak Hazret-i Peygamber kimseyi gücendirmek istemedi...
Seni de…
Saldı devesini…
“Nerede çökerse, oraya en yakın evde misafir olacaktı.”
Bir müddet gitti Peygamber’in bineği…
Sonra bir yere çöktü…
Tutuştu yüreğin…Yandı…
“Gitti! Dedin… O’(s.av)nu başkası aldı…
Öyle bir yandın, Öyle bir “Âh!” çektin ki…
Binek,çok kısa bir süre sonra kalktı ve devam etti yoluna…
Ve senin evine en yakın yere çöktü Peygamber Bineği…
Sen, Ebû Eyyûb, Sen artık “Mihmandar-ı Nebi” oldun…
Tam yedi ay konuk oldu Hazret-i Nebi, sana…
Sonra hiç ayrılmadın Hazret-i Peygamber’den..
Bedir, Uhud, Hendek, Hayber, Mekke’nin Fethi ve Huneyn gibi bütün gazvelere katıldın…
Hem de hep en önlerde…Hiç geri kalmadan hep ileri….Hep ufuktaydı gözlerin…
Hiç yalnız bırakmadın Resul-ü Ekremi…
Savaşlarda hep yanında olduğun gibi…Geceleri de çadırının etrafında pervane oldun…”Aman O’(s.a.v) na bir zarar gelmesin…Ne gelirse bana gelsin! “ diye…
İmam’dın sen Koca Eyyub…
Medine bir dönem asilerin eline geçip Halife Hz. Osman’ın namaz kıldırması engellenince, Hz. Ali’nin tavsiyesi üzerine bir müddet imamlık yaptın…
Peygamber’den sonra da bütün gazvelerde en ön saflardaydın…
İhtiyarlık döneminde, ömrünün son demlerinde bile her yıl bir savaşta bulunmaya gayret ettin…
Çünkü emir büyük yerdendi…Yüceler yücesinden…Varlığıyla tek olandan…O’dan öncesi ve sonrası olmayandandı…
“Kendi elinizle kendinizi tehlikeye atmayınız.”(el-Bakara 2 / 195) buyuruyordu Yüce Mevla(c.c)…
Sen bu ayette sözü edilen tehlikeyi” savaşa gitmeyip işiyle gücüyle meşgul olmak” şeklinde açıkladın hep.. ve öyle yaşadın…
Katıldığın seferlerin sonuncusu yine bir ilkti…
Müslümanların ilk İstanbul Kuşatmasına ilerlemiş yaşına rağmen yine en önde koştun…
Surlara en yakın yere kadar sadece sen ilerledin…
Surlara en yakın yere kurdun otağını…
Surlara en yakın yerde tuttun bundan sonraki nöbetin…
Fatih’i, Akşemseddin’i surlara en yakın yerde bekledin…
Fatih’in ordusunu surlara en yakın yerde karşıladın…
Şimdi de Anadolu’dan İstanbul’a gelenleri Surlara en yakın yerde yine sen karşılıyorsun Koca Eyyub..
Bugün Adana’dan kalktım seni ziyarete geldim Koca Eyyup…
Lakin yine sen erken davrandın Surlara en yakın yerde açtın kollarını beni bağrına bastın…
Mekanın Cennet, Saray’ın Resul-u Erkemin Saray’ının yanı olsun Ey Koca Ebu Eyyub El Ensari…
Koca Sultan!
Sultan-ı Eyyub
Bütün ihtişamı ile, muhteşem misafirperverliği ile, müthiş sadakati ve bütün içtenliği ile bizi karşılıyor….
Anadolu’dan Payitaht’a gelenleri ilk karşılayan O…
Anadolu’dan Payitaht’a geçenlerin ilk selam verdikleri O...
O, Koca Sultan…
Sultan-ı Eyyub…Ebu Eyyub el Ensari…
Sen hep ilkleri yaşadın…
Tâ Hazrec’den kalktın geldin buralara…
Şeref verdin Sultanım!
Sen daha Hicret’ten önce gerçeği buldun…
Aldın hanımını yanına ve vardın O şereflilerin en şereflisinin, Kainatın yüzü suyu hürmetine yaratıldığı Zat’(s.a.v)ın huzuruna…
Giydin hanımınla beraber Şeref Libasını…Ensar’dan ilkler arasında oldun…
Resul-i Ekrem Medine’ye Şeref verince herkes onu bağrına basmak, evinde misafir etmek istedi…
Sen de istedin herkes gibi...
Yandın, tutuştun…
O Şereflilerin En Şereflisi(s.a.v)ni evine almak istedin…
Ancak Hazret-i Peygamber kimseyi gücendirmek istemedi...
Seni de…
Saldı devesini…
“Nerede çökerse, oraya en yakın evde misafir olacaktı.”
Bir müddet gitti Peygamber’in bineği…
Sonra bir yere çöktü…
Tutuştu yüreğin…Yandı…
“Gitti! Dedin… O’(s.av)nu başkası aldı…
Öyle bir yandın, Öyle bir “Âh!” çektin ki…
Binek,çok kısa bir süre sonra kalktı ve devam etti yoluna…
Ve senin evine en yakın yere çöktü Peygamber Bineği…
Sen, Ebû Eyyûb, Sen artık “Mihmandar-ı Nebi” oldun…
Tam yedi ay konuk oldu Hazret-i Nebi, sana…
Sonra hiç ayrılmadın Hazret-i Peygamber’den..
Bedir, Uhud, Hendek, Hayber, Mekke’nin Fethi ve Huneyn gibi bütün gazvelere katıldın…
Hem de hep en önlerde…Hiç geri kalmadan hep ileri….Hep ufuktaydı gözlerin…
Hiç yalnız bırakmadın Resul-ü Ekremi…
Savaşlarda hep yanında olduğun gibi…Geceleri de çadırının etrafında pervane oldun…”Aman O’(s.a.v) na bir zarar gelmesin…Ne gelirse bana gelsin! “ diye…
İmam’dın sen Koca Eyyub…
Medine bir dönem asilerin eline geçip Halife Hz. Osman’ın namaz kıldırması engellenince, Hz. Ali’nin tavsiyesi üzerine bir müddet imamlık yaptın…
Peygamber’den sonra da bütün gazvelerde en ön saflardaydın…
İhtiyarlık döneminde, ömrünün son demlerinde bile her yıl bir savaşta bulunmaya gayret ettin…
Çünkü emir büyük yerdendi…Yüceler yücesinden…Varlığıyla tek olandan…O’dan öncesi ve sonrası olmayandandı…
“Kendi elinizle kendinizi tehlikeye atmayınız.”(el-Bakara 2 / 195) buyuruyordu Yüce Mevla(c.c)…
Sen bu ayette sözü edilen tehlikeyi” savaşa gitmeyip işiyle gücüyle meşgul olmak” şeklinde açıkladın hep.. ve öyle yaşadın…
Katıldığın seferlerin sonuncusu yine bir ilkti…
Müslümanların ilk İstanbul Kuşatmasına ilerlemiş yaşına rağmen yine en önde koştun…
Surlara en yakın yere kadar sadece sen ilerledin…
Surlara en yakın yere kurdun otağını…
Surlara en yakın yerde tuttun bundan sonraki nöbetin…
Fatih’i, Akşemseddin’i surlara en yakın yerde bekledin…
Fatih’in ordusunu surlara en yakın yerde karşıladın…
Şimdi de Anadolu’dan İstanbul’a gelenleri Surlara en yakın yerde yine sen karşılıyorsun Koca Eyyub..
Bugün Adana’dan kalktım seni ziyarete geldim Koca Eyyup…
Lakin yine sen erken davrandın Surlara en yakın yerde açtın kollarını beni bağrına bastın…
Mekanın Cennet, Saray’ın Resul-u Erkemin Saray’ının yanı olsun Ey Koca Ebu Eyyub El Ensari…