Ural-Altay dil ailesi, bazı dilbilimcilerinin varlığını savunduğu, fakat üzerinde genel olarak anlaşmaya varılmamış olan kuramsal bir dil öbeğidir. 19. yüzyılın ilk yarısında oldukça yaygın olan bu kuram, daha sonraları araştırmalarda yeterli kanıt bulunamadığı için rafa kaldırılmıştır.

Bu "ailenin" Altay kolu Türkçe, Moğolca, Tunguzca'dır. Macarca ve Fince ise bu ailenin Ural kolundandır. Bazı dilbilimciler Korece ile Japonca'yı da bu aileye katmış olsalar da, bu yöndeki kanıtlar daha da zayıftır.

Günümüzde çoğu dilbilimci Ural ve Altay (ki bir dil ailesi sayılırsa) ailelerindeki benzerlikleri rastlantı veya "yakınsama" ile sonuçlanmış karşılıklı etkileşim ile açıklamaktadır.

Diğer dilbilimciler ise Ural ve Altay arasında ünlü uyumu, sondaneklemelilik, cümlede özne-nesne-yüklem sıralaması ve dillerin dilbilgisel olarak cinsiyetsiz olması gibi güçlü benzerlikler göstermişlerdir. Fakat bu tip benzerlikler yapısaldır ve genetik bir bağlantının var olmasını gerektirmemektedir. Tarihsel dilbilim araştırmasında ortak kelime kökleri önemli bir yer tutmaktadır ve bu dil grupları arasında benzer ortaklıklar görülmemektedir.

Günümüzde bu dil ailesinin varlığına dair bulunabilecek bilgilerin çoğu 1950 öncesi kaynaklara dayanmaktadır.