Asıl ismimi bilmiyorum. Gerçek yüzümü görmedim. Hakiki benliğime dokunmadım. Doğru şarkıyı söylemedim. Bütün bu yanlışlarımda daha ne kadar oyalanacağım? Daha ne kadar tüketeceğim kendimi?
Yalan söylemek istemiyorum.
Yalanlarınıza ortak olmaya gönüllü değilim.
Fakat o ağır elbiseleri zorla giydiriyorsunuz benliğime. İnanın taşıyamıyorum. Benim iyiliğim için yaptıklarınız beni çürütüyor. Eridiğimi görüyorsunuz. Bittiğimden haberiniz yok.
Bu işi bitirmeliyim.
Soyunmalıyım sizden.
Aynaya bakınca sizi değil, kendimi görebilmeliyim.
Bu çığlık beyhude kalmamalı.
Bu özlem cevapsız bırakılırsa, bundan sonra olsa olsa kendime iman etmeyi hızlandırırım... Beni çaresizliğe mahkum etmeyin.
Ayağıma taktığınız köstekleri sökün veya bırakın ben yapayım bunu... İtiraz etmeyin. Zincirlerimden kurtulduğum için beni vefasızlıkla suçlamayın.
Bu her yerden uzaktaki beldede ne adına tutulduğumu bilmiyorum. Sebep sormayın bana. Beni buraya bağlayan beni içine sokmak istedikleri sebepsizlik. Nefes alamıyorum. Ağrı nöbetlerim sıklaşıyor. Daha ne kadar devam edecek? Daha ne kadar?
Susmak istemiyorum.
Fakat sükut çöküyor üstüme.
Onu taşıyamayacağım.
Asıl ismim daha ne kadar benden gizlenecek? Ne zaman öğreneceğim? Kimden soracağım? Bir gün asıl ismimi yüzünüze haykırarak buzdan maskelerinizi kıracağım baylar. Buna emin olun. İsmimi bulur bulmaz sabır ağacı meyvalarını verecek.
Kat kat maskeler altında gizlediğiniz gerçek yüzüme henüz günışığı düşmedi. Daha kendi bakışlarım bile değmedi. Beni benden korkuttuğunuz, bana öcü bellettiğiniz için kendimden korkuyorum. Hakiki benliğime henüz dokunmadım. Giysiler kat kat. Sahte benlikler kuşatmış beni. Onlardan sıyrılamıyorum. Onlardan soyunamıyorum. Ya gerçekte yoksam? Aslında başkalarının uydurmasıysam? Bir hayalsem...!
Varolduğumu hatırlamalıyım. Bu yakıştırma kimliklerin, yapıştırma hayallerin altında gözden ırak tutulmuş bir hakikat olmalı. Var biliyorum. Var.
Beni benden uzak tutan zehirli hayalleri kıracak bir balta bulmalıyım. Bana kendimi gösterecek bir balta.
Doğru şarkıyı söylemeliyim. Yoksa eksik kalacağım. Kendimi yıkacağım. Biriken zehri kendime enjekte edeceğim.
Yoksa bütün sözler boş mu? Onları biz mi dolduruyoruz? Öyleyse boş ol dünya.
Fakat öyle değilsin sevgili tarlacığım. Yüksek ziraat mühendisleri ve tarım bakanlığının icraatları yüzünden her şey karıştı. Yoksa aşka da duaya da yabancı değilim. Yağmurdan ve kar altında uyuyan tohumlardan haberim var.
Ah, bu mecazların topunu yakmalı.
Biri doğruyu doğru adına haykırmalı. Biri yalan sarayları yıkmalı.
Kim ben buradayım diyecek?
Kim yapacak bunu?
Kim?
Yabancı bir elin diktiği mecburi istikamet levhasına uyup uçuruma doğru hız rekoru kırma teşebbüsünü nasıl önleyeceğiz?
Asıl ismimi söylemek istiyorum, mecazi olanı değil.
Gerçek yüzümü görmek istiyorum, maskesizliğimi.
Hakiki benliğim dışında bana eklenen yalanlardan ayrı kalmalıyım.

Doğru şarkıyı söylemek.

İşte benim aşkım.

Benim muradım.

Duam...

Tesekkurler..;)