Zamanın birinde bir krallık varmış. Bu krallık savaştan açlıktan uzak bir krallıkmış. Durum bu ki kral sürekli hobileriyle uğraşıyormuş. En büyük hobisi avcılıkmış. Bir gün yine yanına vezirini korumalarını alıp ormana avcılığa gitmiş. Kral avlanırken ok ve yay kullanıyormuş. Ormanın içinde sessizce ilerlerken bir dalın üstünde bir mavi kuş görmüş. Tam nişan almış oku bırakacakken bir yanlışlık yapmış ve ok elinden kaymış. Bu sırada yay da kralın orta parmağını koparmış. Kral acı içinde kıvranıyormuş, vezir "Kralım, her işte bir hayır vardır." demiş. Kral tabi canının acısından veziri duymamış bile. Apar topar saraya gitmişler. Vezir sürekli aynı şeyi söylüyormuş:"Her işte bir hayır vardır.". Kral, acısı dinince dikkat etmiş bu söze. Ve çok sinirlenmiş." Giden koskoca bir parmak. Hayır bunun neresinde." diyerek veziri zindana attırmış. Bir kaç gün sonra kral vezire bakmaya zindana inmiş. Bakmış ki vezir hala aynı sözü söylüyor. Sinirlenip çıkmış yukarı yeniden.
Aylar geçmiş. Kral tövbe ettiği avcılığı çok özlemiş. Tövbesinden dönüp ava çıkmaya karar vermiş. BU sefer çok ama çok adam almış yanına. Yine ormanda ilerlerken yollarını kaybetmişler. Aval aval sağa sola giderken bir yerli kabile çıkmış karşılarına kabile çok büyükmüş ve kralın adamlarını gafil avlamışlar. Kabile tüm adamları esir almış. Fakat bir tehlike varmış. Bu kabile yamyammış . Tüm adamları yiyeceklermiş. Ama bir adamı bırakmışlar. Bıraktıkları adam kralmış. Kabilenin inancına göre vücudun bir uzuvu bile eksik olan bir insanı yemek günahmış. Kral bembeyaz bir şekilde sarayına koşmuş. Şoku atlatır atlatmaz veziri zindandan çıkarttırmış. "Haklıymışsın, her işte gerçekten bir hayır varmış. Ama ben bir şeyi merak ediyorum. Seni zindana attırdıktan sonra bile hep aynı şeyi söyledin". Vezir gülümsemiş:"Düşünsenize kralım. Eğer beni zindana attırmasaydınız, bugün ben de sizinle gelecektin ve........"