Senin yokluğundan beri hikayelerim sahipsiz
Özlemeyi öğreten de sen oldun bana yine
Ve nasıl yanılacağını aşkın içinde
O gece yarısı, karanlık sokağın bir ucunda
Hayallerimin etekleri uçuşurken , sarıldığımda sana
Çekiverdim, çocuk kokunu bir nefeste içime
Efsunluydu,anladım, her nefesin
Yüzünün yorgun çizgilerine inat
Kokuna eş, çocuksu gözlerin
Özlemeyi öğreten de sen oldun bana yine
Yazmıyorum artık ,sayfaları yıpranmış defterime
Karalamıyorum satırları, sensiz çünkü her hikaye
Kim sakinleştirir ki beni şimdi?
Bu fırtına diner mi ki? Adı , bunca yıldır “özlem”ken?
Kabuslarından kim uyandırır peki seni?
Peki, kim oturur karşında , sessizce, sadece dinlemek için
Kızgınım sana; bir geçirsem elime kuzguni saçlarını
Sözünü tutmazsan böyle olur işte deyip,
Öpüversem dudaklarının kıvrımını….

teşekkürler fatih