Dün yine yalnızdım.
Dolaştım bomboş sokakları,
Her köşesinde sen olan sokakları
Alışamadım buralara,
Sensiz tanımsız geliyor dünya,
Gözlerimdeki yaşlar
Damla damla dökülürken,
Gelip geçen insanlara bakıp,
Belki biri anlar diye beni,
Sessizce izliyorum etrafı,
Ve bu yalnız sokaklarda,
Sadece anılarım bana yoldaş.

Dün yine yalnızdım,
Dolaştım bomboş sokakları.
Unutulmanın vermiş olduğu acı
Yüreğimin en derinliklerinde,
Gidin ey ümitlerim,
Gidin ey dostlarım,
Yalnızım ve yalnız kalmak istiyorum.
Elimde kuruyan gül,
O da dile gelmiyor,
Tek tek dökülüyor yaprakları,
Ve yüreğimde aşkın seli coşuyor.

Dün yine yalnızdım.
Dolaştım bomboş sokakları,
Başım önde,
Nice hayaller peşindeyim.
Sessiz bir haykırış içinde,
Nice sevdalara gönül veriyorum.
Ben kuşları dost,
İnsanları sırdaş bilirdim,
Herkes kendi rüzgarlarında serinlerken,
Meydan artık soyanların,
Bense meydanın soytarısıyım.

Dün yine yalnızdım.
Dolaştım bomboş sokakları,
Göz gezdirdim caddelere,
Ben yolcuyum diye haykırdım,
O ölümü kasisleştiren
Kurşunun sesini,
Bir an kulağımda hissettim.
Ve o ölümün soğukluğu
Bütün vücudumu sarar,
Ölmek istemiyorum desem de,
Beni saran kara toprakla beraber,
Yolculuğuma son veriyorum.


Ramazan DERELİ