Bugune dun sabah uyanmisti
koynunda acimasiz yalanlarla
aslinda gozunu actiginda
korkmadi yalnizliktan
yalanlardan korktugu kadar
butun ipler birbirine baglaniyordu gercekte
o’nu zaten
gercekler yalanlara
yalanlar yalnizliga yalnizligi da huzunlere baglamisti…
yarinlarini dunde yasamaya alisikti
yavas yol almayi seven suskun yuregi…
sonra birden,
acimasiz bir ask caldi, yüreginin kesfedilmemis kapisini
bu o’nu costurdu
yavas yol almaya alisik yüregi
basladi dolu dizgin kosmaya…
cabuk gem vurdular ama, birden devrildi…
ayilmadan gerceklere, yalan ruyalar gecti goz onunden
sadik dost cikageldi sonra…
yalnizligi idi o…
yalniz birakmadi o’nu.
kucakladi narin bir sekilde
yavasca incitmeden
huzunlerin kucagina birakti o’nu
sessiz, alisik, baskaldirmadan…
hatta belki saskinliktan
rahatti huznun kucaginda
ve sadik dost yani basindaydi
sırt cevirmemisti o’na
diger tum gereklerden ote…
bu sabah,
genis huzun yataginda
koynunda yalnizligi ile uyandi
duymak ıstemiyorum artık hıc bır sey
tek ıstedıgım daha sıkı sarılmandı...