Bir gün sormuslar ermislerden birine :"Sevginin sadece sözünü
edenlerle onu yasayanlar arasinda ne fark vardir?"
'Bakin göstereyim 'demis ,ermis.Önce sevgiyi dilden gönüle
indirememis
olanlari çagirarak onlara bir sofra hazirlamis.Hepsi oturmuslar
yerlerine. Derken tabaklar içinde sicak çorbalar gelmis ve
arkasindan da
dervis kasiklari denilen bir metre boyunda kasiklar...
Ermis 'bu kasiklarin ucundan tutup öyle yiyeceksiniz' diye bir
de sart
koymus.' Peki ' demisler ve içmeye tesebbüs etmisler.Fakat o da
ne?
Kasiklar uzun geldiginden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar
agizlarina.En sonunda bakmislar beceremiyorlar ,öylece aç
kalkmislar
sofradan .Bunun üzerine 'simdi' demis ermis; Sevgiyi gerçekten
bilenleri
çagiralim yemege.'
Yüzleri aydinlik ,gözleri sevgi ile gülümseyen isikli insanlar
gelmis
oturmus sofraya bu defa. 'Buyrun'deyince her biri uzun boylu
kasigini
çorbaya daldirip, sonra karsisindaki kardesine uzatarak içirmis.
Böylece her biri digerini doyurmus ve sükrederek kalkmislar
sofradan.'Iste' demis ermis;
"Kim ki hayat sofrasinda yanliz kendini görür ve doymayi
düsünürse o
aç kalacaktir. Ve kim kardesini düsünür de doyurursa o da kardesi
tarafindan doyurulacaktir.Süphesiz sunu da unutmayin, hayat
pazarinda alan
degil veren kazançlidir her zaman..."
__________________