bak şu daglara
nicedir öksüz kaldılar
eteginde gölgelik kalmadı
medeniyet ugruna
susuz kaldılar
bazen acımasızca yakılırlar
taş kömür için kazılırlar
eteginde koyunların yiyecegi
otsuz kaldılar
çobanların yok artık kaval sesleri
yolunu bekleyen yavuklunun gözleri
akşam olunca kuzuların melemeleri
kesildi artık
sütsüz kaldılar
ne olaydı şu dagların dili olsa
hayatın kaynagı oldugunu haykırsa
beton işgalindeki şehirlere nispet
agaçsız kaldılar
dorugunda kar
eteginde su topragında agaç
sevgiliye kazınan hatıra
çakıyla çizilen kalplerde artık
sevdasız kaldılar
köylü güzelinin özlemi
burma bıyık köylü çobanı
bu sevdada tutulmaz dagın yabanı
güneş görmez agaçlı ormanı şimdi dibinde
yosunsuz kaldılar
daglar oy daglar
haşmetin heybetin zirvesi daglar
şimdi insan güler amma
hakikatte şu daglar
insansız kaldılar