Yaklaşık bir haftadır geçmişimi sorguluyorum. Meğer ne kadar yalan-yanlış (!) bilgilerle donatılmışım...

Oysa "vatana millete hayırlı bir evlat" olarak yetiştirdi beni "cumhuriyetin ilk öğretmenlerinden" biri olan babam... Varını yoğunu bunun için harcadı!

İyi ama ben "vatan"ı da "millet"i de hiç tanımamışım ki!

Çünkü bana "vatan" diye; "bölünmesi mümkün olmayan" topraklar öğretilmişti.

Bu topraklarda yaşayan herkes bizdendi.

Bu yüzden kimseye "Laz mısın, Kürt müsün" diye sormadım hayatım boyunca.

"Bölünmesi akla bile getirilemeyecek" bu topraklarda benimle birlikte yaşadığına göre "vatandaşımdı.. ."

Kimsenin dini de ilgilendirmedi beni!

En yakın arkadaşlarımdan birinin adı Nişan'dı, diğerinin Raffi... Dilimizin en güzel şiirlerini yüksek sesle okurduk birbirimize. ..

Ben onların "Ermeni" olduklarının bile farkında olmadım, onlar bana bir kez bile "Sen Türksün, Müslümansın, bizden değilsin" demedi...

Korktuk mu aynı çığlığı basardık:

"Aman Allahım..."

Aynı sözlerle vedalaşırdık:

"Allaha ısmarladık..."

Şaşırınca "Allah Allah" diye tepki verirdik birlikte...

İçimizden biri şaka yapınca, "Allah müstahakını versin" derdi diğeri!

Yani aynı Allah'a inanırdık... Gerisi çok da önemli değildi bu yüzden...

Askerdeyken yanımda Fener Rum Patrikhanesi' nde görevli "Yorgo" vardı; manga arkadaşım!

Atış talimine de çıktık birlikte, gece tatbikatına da...

"Vatan... Sana... Canım... Feda!" diye birlikte haykırdık içtima alanına yürürken...

Annesi de babası da Rum'du ama (bölük yazıcısı olduğum için biliyorum) ana dili Türkçeydi Yorgo'nun, vatanı da Türkiye...

Ve bundan asla kompleksduymazdı!

tesekkurler