İki kıyısında şehrin ,ayrılığın kokusunu taşıyan aynı rüzgarlar

sırtımızı sıvazlar.Sırt sırta vermiş yamaçlarında ruhumuzun,

düşünüp düşünüp bir yolunu bulamadığımız kavuşmalarımzdan

arda kalanları toplar ,ağlarından balıkçılar.

Gece vakitlerinde bu şehrin , balıkçılar yitik

aşkları avlamaya çıkar.

Düğüm düğüm atılmış halatlarla bağlanmışım

kaderimin toprağına.Eteklerimde bana demirlemiş maviye

çalan yelkenliler.Poyraz estiği vakit göz

görür seni ,yürek ister.



Bir adım kadar yakın ,bir deniz kadar uzak.

Karşı kıyıdan esen rüzgara inat,öyle çıplak öyle

yalın belirirsin karşımda.

Vazgeçmek geldiği vakit aklıma tümden,surlarıma

kıyı boyu, ordularımı gönderirim.
Sende binbir renkli gökkuşağından bayraklar.

Aşka mı bana mı inat,mavi gökten mavi denize

uzanıp seni bana bağlarlar.


Ben savaşırken hasretliğinle,sen duruşuma

hayran bayramlarda...
İki kıyısı aynı toprağın...Biri sen bastıkça kutsal,diğeri

ben ağladıkça kum olur, gider.

Ucunda sana ulaşmak ümidi ile denize kayar içim.

İçim denize akar.

Kum olurum...