Minik
07-24-2007, 11:53
Yaşıyoruz ve yaşlanıyoruz. Dünyanın bize hediye ettiği kiri pası ruhumuzda biriktirerek… Tadıyoruz hayatı, bize kattığı dogmalarla beynimizi yolunu şaşıracak hale getirerek… Yaşlanıyoruz, yüreğimizi sevgisizliğin girdabında her geçen gün biraz daha duyarsızlaştırarak…
Yüreğimiz daralıyor, beynimiz ufalıyor, ruhumuz sıkılıyor bu hayattan… Ve göremiyor, duyamıyor, sevemiyoruz dünyayı. Telaşlarda kaybolmuş bir bedenle, akıntıya kapılmış akıyoruz… Tanrı bir işaret verecek olsa algılayabilecek halimiz yok. Yönümüzü insanlar, duygularımızı kurallar, düşüncelerimizi yönetenler belirliyor…
Biz kimiz? Kaybolmuş kaybetmiş bir ruhla, vazgeçmiş bir beyne laf anlatmaya çalışan biri… Beyin ruhu dinlemiyor “Dünyanın Kuralları” var diyor. Beyin anlamıyor ruha kuralların iyi gelmediğini. Saplanıp kalmış doğru dediği şeylere, ruhunu iyi edecek yeni anlayışlar geliştiremiyor. Emrediyor kalbe…”Sen rahatlat”. Yürek susuyor, öylesine yorulmuş ki yalancı sevgilerden, öylesine çizik çizik ki… Artık bir şey beklemiyorum diyor. Dolayısıyla verebilecek hiçbir şeyimde yok aslında. İstesen bide bedene sor diyor o.Beden ruhsuz, beden yüreksiz, beden düşüncesiz ne yapabilirim ki diyor. Ve renksizleşen dünya, sevimsizleşen hayatı için ruhu, yüreği suçluyor beden…”Ben hep söylediklerinizi yaptım ”diyor… Başkaları kadar ve onlar gibi düşün dediniz düşündüm. Onlar gibi sev dediniz sevdim. Onların yolundan git dediniz gittim… Hiçbir şeye yaramadı formülleriniz. Dünyanın kötülüğünü, adaletsizliğini, nefret pompalayan yanını gösterdiniz bana. Ezildi ruhum, çizildi yüreğim ve anlaşılmaz oldu beynim. Sen beyin biraz özgür olabilseydin keşke. Sen yüreğim satılık, bayatlamış aşklara yelken açmasaydın keşke. Ve sen ruhum bizi yönetme işini beyne bırakmasaydın keşke. Tek hediyeydi yaşam. Ama bak çekilemez bir işkenceye dönüştü şimdi. Doğrusu benden de buraya kadar. Beden olarak benim yapacağım bir şey yok. Ruhsuz, sevgisiz ve düşüncesiz nereye ne kadar savrulabilirim ki ben. Ne olur? Yenileyin kendinizi… Yakın tüm bildiğiniz şeyleri… Unutun sevmediklerinizi, atın yorgunluğunuzu, aydınlanmış bir ruh yaratalım kendimize… Gerçekte olduğumuz kişiye dönelim. İnsanların değil tanrının biçimlendirdiği şeklimize dönüşelim.
Yıkıntılar arayışından bir Anka kuşu gibi olarak doğalım… Herkesin gittiği yere değil, ruhumuzun işaret ettiği yola girelim… Ne dersiniz…
Sahi! SİZ NE DERSİNİZ…
Yüreğimiz daralıyor, beynimiz ufalıyor, ruhumuz sıkılıyor bu hayattan… Ve göremiyor, duyamıyor, sevemiyoruz dünyayı. Telaşlarda kaybolmuş bir bedenle, akıntıya kapılmış akıyoruz… Tanrı bir işaret verecek olsa algılayabilecek halimiz yok. Yönümüzü insanlar, duygularımızı kurallar, düşüncelerimizi yönetenler belirliyor…
Biz kimiz? Kaybolmuş kaybetmiş bir ruhla, vazgeçmiş bir beyne laf anlatmaya çalışan biri… Beyin ruhu dinlemiyor “Dünyanın Kuralları” var diyor. Beyin anlamıyor ruha kuralların iyi gelmediğini. Saplanıp kalmış doğru dediği şeylere, ruhunu iyi edecek yeni anlayışlar geliştiremiyor. Emrediyor kalbe…”Sen rahatlat”. Yürek susuyor, öylesine yorulmuş ki yalancı sevgilerden, öylesine çizik çizik ki… Artık bir şey beklemiyorum diyor. Dolayısıyla verebilecek hiçbir şeyimde yok aslında. İstesen bide bedene sor diyor o.Beden ruhsuz, beden yüreksiz, beden düşüncesiz ne yapabilirim ki diyor. Ve renksizleşen dünya, sevimsizleşen hayatı için ruhu, yüreği suçluyor beden…”Ben hep söylediklerinizi yaptım ”diyor… Başkaları kadar ve onlar gibi düşün dediniz düşündüm. Onlar gibi sev dediniz sevdim. Onların yolundan git dediniz gittim… Hiçbir şeye yaramadı formülleriniz. Dünyanın kötülüğünü, adaletsizliğini, nefret pompalayan yanını gösterdiniz bana. Ezildi ruhum, çizildi yüreğim ve anlaşılmaz oldu beynim. Sen beyin biraz özgür olabilseydin keşke. Sen yüreğim satılık, bayatlamış aşklara yelken açmasaydın keşke. Ve sen ruhum bizi yönetme işini beyne bırakmasaydın keşke. Tek hediyeydi yaşam. Ama bak çekilemez bir işkenceye dönüştü şimdi. Doğrusu benden de buraya kadar. Beden olarak benim yapacağım bir şey yok. Ruhsuz, sevgisiz ve düşüncesiz nereye ne kadar savrulabilirim ki ben. Ne olur? Yenileyin kendinizi… Yakın tüm bildiğiniz şeyleri… Unutun sevmediklerinizi, atın yorgunluğunuzu, aydınlanmış bir ruh yaratalım kendimize… Gerçekte olduğumuz kişiye dönelim. İnsanların değil tanrının biçimlendirdiği şeklimize dönüşelim.
Yıkıntılar arayışından bir Anka kuşu gibi olarak doğalım… Herkesin gittiği yere değil, ruhumuzun işaret ettiği yola girelim… Ne dersiniz…
Sahi! SİZ NE DERSİNİZ…