KUR’AN-I KERİM

Kur'an bir Zikr–i Hak'tır,
Ey ümmet–i merhume.
Güneşten, kardan aktır,
Ey ümmet–i merhume!.

Fatiha, Yasin, İhlas,
Bir nur ki akar tas tas,
Koymaz gönüllerde pas,
Ey ümmet–i merhume!.

Bir İlahi fasıl bu,
İnmiş arza nasıl bu?
Nur bu, rahmet asıl bu,
Ey ümmet–i merhume!.

Ta Ha, Yasin, Elif Lam,
İşte mucize kelam,
Bize Hak'tan bir selam,
Ey ümmet–i merhume!.

Bırak boş, harap sözü,
Ne Türk, ne Arap sözü,
Rab kelamı, Rab sözü,
Ey ümmet–i merhume!.

Kim olursa ona ram,
Aşk tutar buram buram,
Ne dert kalır, ne de gam,
Ey ümmet–i merhume!.

Kalbe cila, başa nur,
Gözlerdeki yaşa nur,
Odur dağa, taşa nur,
Ey ümmet–i merhume!.

Uzak olsun nar bize,
Hep o dost, o yar bize,
Onda şifa var bize,
Ey ümmet–i merhume!.

Nerde o şanlı Arap?
Yürekler niye harap,
Duru eller ona kap,
Ey ümmet–i merhume!.

Ona uyan tam gider,
Yüreğinden gam gider,
Hak aşkına ram gider,
Ey ümmet–i merhume!.

Can olursa ona kap,
Sever Nebi, sever Rab,
Artık çekmez ızdırap,
Ey ümmet–i merhume!.

Över zikri, cihadı,
Dile tat verir adı,
O ki, Allah'ın yadı,
Ey ümmet–i merhume!.

Nur ve rahmet bol onda,
Nimetler kol kol onda,
Ta Cennete yol onda,
Ey ümmet–i merhume!.

Siyah, sarı, ak, ipi,
Dünya boş, bırak ipi,
Asıl budur Hak ipi,
Ey ümmet–i merhume!.

Bir inci, bir zehep o,
Dilde, gönüller hep o,
Her nimete sebep o,
Ey ümmet–i merhume!.

Solmaz, pörsümez çiçek,
Lisanlar içinde tek,
En Kerim, en mübarek,
Ey ümmet–i merhume!.

Uzağında nar onun,
Şefaatı var onun,
İki âlem Yar onun,
Ey ümmet–i merhume!.

Elifi var, Mimi var,
Nunu, Vavı, cimi var,
Sakın deme kimi var,
Ey ümmet–i merhume!.

Takva ehline İmam,
Onunla işler tamam,
Yan çizerek çekme gam,
Ey ümmet–i merhume!.

O ümmete şan verir,
Ölü kalbe can verir,
Şifayı her an verir,
Ey ümmet–i merhume!.

Kimde varsa er gönül,
Coşar artık her gönül,
Sen de ona ver gönül,
Ey ümmet–i merhume!.

İstiyorsan sen kerim,
Daha bilmem ben kerim,
Bu Kur'an'dır en kerim,
Ey ümmet–i merhume!.