Bir gün sormuşlar ermişlerden birine: -Sevginin sadece sözünü
edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır? -Bakın göstereyim,
demiş, ermiş. Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları
çağırarak onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine. Derken
tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da 'derviş kaşıkları'
denilen bir metre boyunda kaşıklar. Ermiş sofradakilere, "Bu kaşıkların
ucundan tutup öyle yiyeceksiniz." diye bir de şart
koymuş. Peki!" deyip içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne? Kaşıklar
uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına. En
sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan. >
Bunun üzerine, "Şimdi.." demiş ermiş: -Sevgiyi gerçekten bilenleri
çağıralım yemeğe. Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen
ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa. "Buyurun." denilince, her
biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp, sonra karşısındaki
kardeşine uzatarak içirmiş. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve
şükrederek kalkmışlar sofradan. "İşte!" demiş ermiş ve eklemiş: -Kim ki
hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse, o aç
kalacaktır. Ve kim kardeşini düşünür de doyurursa, o da kardeşi
tarafından doyurulacaktır. Şüphesiz ve şunu da unutmayın, hayat
pazarında alan değil, veren kazançtadır daima.

Tesekkurler...;)