Cell o
09-15-2007, 13:39
Savaşın ortasında yarı çıplak gezen bir çocuktum ben anne. Gökyüzündeki mavilikler görünmüyordu yan tarafımda yanan evin dumanından. Ve ben özlüyordum sevgi ile geçen günlerimizi. Nerdesin anne? Kim bu kadar acımasız olabiliyor. Neden bu kadar acı çekiyorum yokluğunda. Büyümek istiyorum anne. Sana sıkılan kurşunların acısını almak için ve biraz rahat uyumak için. Yokluğunda uykuyu unuttum sevgimden.
Peki anne sen neden bu kadar sessiz kaldın yanıbaşımda. Beklenmedik bir anda gelen küçücük bir kurşun, gözümün önünde nasıl seni bu kadar sessiz hale getirdi. Sokağımızdaki kediler bile gitti. Senin ve benim ortak arkadaşlarımız değil mi bu her zaman yemeklerini ve neşelerini garantilediğimiz sevimli hayvanlar. Hepsi yokluğunda küstü bana anne. Sen benim gözümde en güçlülerden biriydin ve nasıl oldu da o demir parçacığı seni susturdu. Ölüm böyle birşey mi yoksa anne. Bırakıp gittin beni apansız ve sanki küstün bana. Yüzünü göremez sesini duyamaz oldum bir anda.
Hatırlıyorum da konuşuyorduk senle. Sana ne zaman babamı görebileceğimi sorarken sen hep bunun çok zaman sonra onun yanına gittimizde olacağını söylüyordun annem. Her seferinde ağlıyordum, ama sen bilmiyordun! Her seferinde bir neden bulup uzaklaştım yanımda. Şimdi sende babam gibi küstün bana bir anda sustun yüreğine. Hani ben senin yüreğindim. Nasıl yaptın bunu bana.
Şimdi öğreniyorum ölümü bu erken yaşımda. Babama yaptıkları bir anlık acımasızlığı ve yapılan haksızlığı. Hiç aklıma gelmedi senin konuşmuyor değilde konuşamıyorolman bu güne kadar. Gözümde senden güçlüsü yoktu. Ama şimdi anlıyorum annem.
Büyüdüm ve sana sıkılan kurşunun bedelini almak için baş koyduğum yolda. Sana ve babama sıkılan kurşunun kardeşlerinden biri geldi misafirliğime. Sen bu kadar zaman bana susmadın. Zaten konuşamıyordun. Ve şimdi...
BENDE SUSUYORUM...
Ali Balkan
Peki anne sen neden bu kadar sessiz kaldın yanıbaşımda. Beklenmedik bir anda gelen küçücük bir kurşun, gözümün önünde nasıl seni bu kadar sessiz hale getirdi. Sokağımızdaki kediler bile gitti. Senin ve benim ortak arkadaşlarımız değil mi bu her zaman yemeklerini ve neşelerini garantilediğimiz sevimli hayvanlar. Hepsi yokluğunda küstü bana anne. Sen benim gözümde en güçlülerden biriydin ve nasıl oldu da o demir parçacığı seni susturdu. Ölüm böyle birşey mi yoksa anne. Bırakıp gittin beni apansız ve sanki küstün bana. Yüzünü göremez sesini duyamaz oldum bir anda.
Hatırlıyorum da konuşuyorduk senle. Sana ne zaman babamı görebileceğimi sorarken sen hep bunun çok zaman sonra onun yanına gittimizde olacağını söylüyordun annem. Her seferinde ağlıyordum, ama sen bilmiyordun! Her seferinde bir neden bulup uzaklaştım yanımda. Şimdi sende babam gibi küstün bana bir anda sustun yüreğine. Hani ben senin yüreğindim. Nasıl yaptın bunu bana.
Şimdi öğreniyorum ölümü bu erken yaşımda. Babama yaptıkları bir anlık acımasızlığı ve yapılan haksızlığı. Hiç aklıma gelmedi senin konuşmuyor değilde konuşamıyorolman bu güne kadar. Gözümde senden güçlüsü yoktu. Ama şimdi anlıyorum annem.
Büyüdüm ve sana sıkılan kurşunun bedelini almak için baş koyduğum yolda. Sana ve babama sıkılan kurşunun kardeşlerinden biri geldi misafirliğime. Sen bu kadar zaman bana susmadın. Zaten konuşamıyordun. Ve şimdi...
BENDE SUSUYORUM...
Ali Balkan