Neden böyle bilmiyorum.Neden güneş doğmuşken karlar yağıyor yüreğime,düşlerime?Neden umudumu yitirmezken,umutsuzluk denizinde yüzüyorum?Hem de en derinlerde...
Bir gün oluyor,tamam diyorum kendi kendime,işte şimdi doğdum ben,şimdi başlıyorum yaşamaya...Bir gün oluyor kendimi mezarda buluyorum,toprak nefesimi kesiyor boğuluyorum...
Çiçeği dalında seveyim diyorum koparmadan,doya doya koklamadan,uzatıyorum elimi sevmek için,dokunduğum an soluyor avuçlarıma dökülüyor yaprakları...Bu matem yoruyor beni.Her gece başımı yastığa koyduğumda,'belki..'diyerek başlıyor hayallerim...Ve gün doğduğunda'belki..'demekten yorulmuş düşlerle karşılıyorum sabahı umutsuz ve çaresiz..Bitecek diyorum bu hüzün kokan günler.Bir insanın yüreği hep kış mı yaşar diyorum.Gözlerimde parlayacak sıcacık güneşi bekliyorum ısıtsın yüreğimi diye.
Çok yorgunum...Kalbim gözümde canlanıyor;yere atılmış,her yeri delik deşik,paramparça...Her bir parçası başka bir hikaye,herkes üstüne basıp geçiyor,kimse farketmiyor bile...
Ağlamak istemiyorum gözlerim beni dinlemiyor.Sahile gitmek istiyorum yapayalnız gözyaşlarımı denize dökmek istiyorum.Sadece kendimle kalmak istiyorum ve hiç bir şey düşünmemek...Beynim ağrıyor...

Şeyda Yıldırım

Tesekkurler..;)