Cell o
09-15-2007, 13:46
Bu sabah uyanırken günün aydınlığına,
pencereme konan kumruların telaşı gibi bir telaş kapladı beni,
çöp bidonları sesinin kulaklarımı tırmalayışı
ve bir kırıntı misali dünden kalma bir sofra.
Ama bir kadeh öylece duruyordu, hiç dokunulmamış,
bir vitrinde alıcısını bekleyen şarap kadehi.
Tenimde ter izleri, üstümden attığım yorganın tahammül edemeyişi misali zor geçmişti gecem. Titremiş, bağırmış çağırmıştım.
Sonra sesim yine kısılıp sarhoşluğun edasına karışan
sızıntı uğramıştı hayat ırmağıma, öylece dalmıştım hülyalara.
Karanlık ruhuma işkenceler yapar benim. Karabasanımdır bir nevi.
Sessiz sedasız gelir çöker üstüme,
çaresizliğimle dans eden bedenimin içinde yatan ruhumu kırbaçlara vurup durur. Ölmek en kolay yol der sessizce,
ölmeyi hak etmiyorsun, günahlarım gelir bir, bir aklıma, umursamadıklarım, umursamayanla noktalanır, yüzümde ki ter izleri, hıçkırık sesine alışan dört duvarın dökülen yüzünde.
Bir sülliyet belirir gözlerimden kalkan bir perde ile,
tiyatro oyunu başlamıştır. Hayat filmimden bir bukle sunar anılarım.
Bir an suskunluğum sarar beni, öylece izler hayat beni,
hangi hamleyi yapacağımı düşünür gibi, sessizleşir dünyam.
Çocukluğumdan kalma bir alışkanlık bende ki, titreyişlerim ne zaman dinse,
benim suçum değil cümlesinde ki yaşadıklarım.
Benim suçum değil işte bu yalnızlık benim suçum değil,
kime şikayet etmem gerekir bilen var mı?
Yazdıkça ömrümden bir yaprak daha gittiğini,
zamanın aldırmayan o kadınsı inadı misali, kendi şarkısını söylediğini,
anlamsızlıklara düğümler atan hayatın,
bir nedeni vardır diye beklediğim gelmeyen saatleri,
ölmenin soğuk yüzünün gelip tenime provalar yapmasının, hasret denen çekilmez işkencenin her saniye yüreğimi oymasının,
bunca yaşananların sebebi ne diye sorduklarında dudaklarımda hapis ettiğim o isim… Bu ismi tanıyan var mı? Sen, ben, o yada bu ne fark eder ki biri işte,
doğduğum günde bile mumlara üflerken adını sayıkladığım,
başka tenlerde onu unutma yarışına atılırken bile hayalini kurduğum,
başkasına ayıp eden sayıklamalarım… galiba vaadi geldi ya yaşadıklarımın,
bir fatura misali ödeyemeyeceğim büyük bir bedel.
Yaşanan mutluluğun ardında saklanan,
lale devrinin kapandığını söyleyen bu yalnızlar rıhtımında ki perişan halim. Annemi özlüyorum, kızın aşık anne şarkısının değişik versiyonunu besteleyecek ilam bende, bir tutam aşk kırıntısı cebinde.
Şimdi dünden kalma bir sofranın hali ve ben.
Yemekler öylece duruyor, bir tabak hiç kirlenmemiş, çatal bıçak kendi kuytusunda, apartman kedisini çağırma vakti sanırım… içimdekileri çekip alacak bir vidanjor. Pisliğe batmış durumdayım ne aşkı…
Derin derin içime soluduğum sen, senden başka içemem bilirsin, baş ağrısı yapıyor bende, içemeden basıyorum üstüne, filtresiz bir aşk, dumanı görünmeyen bir speküle…
Reşit Turan
pencereme konan kumruların telaşı gibi bir telaş kapladı beni,
çöp bidonları sesinin kulaklarımı tırmalayışı
ve bir kırıntı misali dünden kalma bir sofra.
Ama bir kadeh öylece duruyordu, hiç dokunulmamış,
bir vitrinde alıcısını bekleyen şarap kadehi.
Tenimde ter izleri, üstümden attığım yorganın tahammül edemeyişi misali zor geçmişti gecem. Titremiş, bağırmış çağırmıştım.
Sonra sesim yine kısılıp sarhoşluğun edasına karışan
sızıntı uğramıştı hayat ırmağıma, öylece dalmıştım hülyalara.
Karanlık ruhuma işkenceler yapar benim. Karabasanımdır bir nevi.
Sessiz sedasız gelir çöker üstüme,
çaresizliğimle dans eden bedenimin içinde yatan ruhumu kırbaçlara vurup durur. Ölmek en kolay yol der sessizce,
ölmeyi hak etmiyorsun, günahlarım gelir bir, bir aklıma, umursamadıklarım, umursamayanla noktalanır, yüzümde ki ter izleri, hıçkırık sesine alışan dört duvarın dökülen yüzünde.
Bir sülliyet belirir gözlerimden kalkan bir perde ile,
tiyatro oyunu başlamıştır. Hayat filmimden bir bukle sunar anılarım.
Bir an suskunluğum sarar beni, öylece izler hayat beni,
hangi hamleyi yapacağımı düşünür gibi, sessizleşir dünyam.
Çocukluğumdan kalma bir alışkanlık bende ki, titreyişlerim ne zaman dinse,
benim suçum değil cümlesinde ki yaşadıklarım.
Benim suçum değil işte bu yalnızlık benim suçum değil,
kime şikayet etmem gerekir bilen var mı?
Yazdıkça ömrümden bir yaprak daha gittiğini,
zamanın aldırmayan o kadınsı inadı misali, kendi şarkısını söylediğini,
anlamsızlıklara düğümler atan hayatın,
bir nedeni vardır diye beklediğim gelmeyen saatleri,
ölmenin soğuk yüzünün gelip tenime provalar yapmasının, hasret denen çekilmez işkencenin her saniye yüreğimi oymasının,
bunca yaşananların sebebi ne diye sorduklarında dudaklarımda hapis ettiğim o isim… Bu ismi tanıyan var mı? Sen, ben, o yada bu ne fark eder ki biri işte,
doğduğum günde bile mumlara üflerken adını sayıkladığım,
başka tenlerde onu unutma yarışına atılırken bile hayalini kurduğum,
başkasına ayıp eden sayıklamalarım… galiba vaadi geldi ya yaşadıklarımın,
bir fatura misali ödeyemeyeceğim büyük bir bedel.
Yaşanan mutluluğun ardında saklanan,
lale devrinin kapandığını söyleyen bu yalnızlar rıhtımında ki perişan halim. Annemi özlüyorum, kızın aşık anne şarkısının değişik versiyonunu besteleyecek ilam bende, bir tutam aşk kırıntısı cebinde.
Şimdi dünden kalma bir sofranın hali ve ben.
Yemekler öylece duruyor, bir tabak hiç kirlenmemiş, çatal bıçak kendi kuytusunda, apartman kedisini çağırma vakti sanırım… içimdekileri çekip alacak bir vidanjor. Pisliğe batmış durumdayım ne aşkı…
Derin derin içime soluduğum sen, senden başka içemem bilirsin, baş ağrısı yapıyor bende, içemeden basıyorum üstüne, filtresiz bir aşk, dumanı görünmeyen bir speküle…
Reşit Turan