Cell o
09-15-2007, 13:47
Hayat belkiler’den ibarettir sanırdım.Değilmiş 30 lu yaşlarımın ortasına geldiğim şu yıllarda anlıyorum ki hiçbirşey tesadüf değil aşkın dışında.Lakin aşkı yaşatmak ve yeşertmek için tesadüflere değil dirayete ve sabra ihtiyaç olduğunu keşfettim.Yıllar akıyor bir ses bir soluk arıyor insan yanıbaşında.Gençlik yıllarında kavak yelleri eserken dayanamam aynı evi paylaşmak değil aynı havayı soluyamam dediğiniz insanla ömrünüzün son demini son baharını paylaşmanın ne kadar dingin ve huzur verici olacağını fark ediyorsunuz.
Yaşam insana sunulan en büyük hazineymiş yaşlandıkça gençliğimi,daha da ötesi çocukluğumu özlüyorum.Geri dönmesi mümkün olmayan yıllara.İlk aşk,ilk sınav heyecanı,İlk kan kardeşliği,İlk dostluklar,ilk kavgalar,ilk gözyaşları,ilk bir daha asla demeler.O ilkler ki hayatımızda büyük kocaman bir yer almaya başladığında fark ediliyor ki sonun başına az kalmış.Neye özlem duyuyorsanız yapamamaya başladığınızdandır.
Ben hep yağan kocaman iri taneli yağmurda yürümeyi sevmişimdir.Her yerin bembeyaz bir örtüyle kaplandığı kış günlerinde çocuk parklarında sevinçle salıncaklarda sallandığımı anımsıyorum.Özlüyorum evet ne yalan söyleyeyim aşk acısı çektiğim,hüsranlarımı bir dostumun omzunda ağlayarak dindirmeye çalıştığım yılları.Asla aşık olmak yok dediğim günleri.O hüzünlerle yediğim duble hamburgerleri kocaman çikolataları ve içtiğimde sanki beni değil de kızdığım beni üzeni zehirleyeceğini sandığım sigaraları.Birgün gelecek bunları anımsadığında güleceksin diyen anneme de çok alınırdım sanki ben hiç büyümeyecekmişim gibi gelirdi o zaman.Ama büyüyormuş insan ve büyüdükçe de öğreniyormuş acı da geçiyor kederde diniyor geriye üzüldüğün ve içine attığın dertlerin faturası kalıyormuş.
Hayat ta tek ders var ; olmuş ile ölmüşe çare bulunmayacağı.Günü yaşamak yarına bakmak ardını umursamadan kimin ne iş yaptığını nerden geldiğimi önemsemeden sevmek olduğu gibi hatalarıyla eksikleriyle benimsemek ve sevmek bir insanı.İşte her şey burada başlıyor sevginin temellerinin atıldığı saygı ile örülmüş bir yuvanın ipekböceğinin özenle yavaş yavaş ördüğü koza gibi sessiz sakin ve özveri.saygı,sadakat ve sabır bu üçlünün olduğu yerde sevgi yeşeren kocaman bir çınar olacaktır.suyu ise birbirlerine sunulan evlatlar…
Hülya İlkin
Yaşam insana sunulan en büyük hazineymiş yaşlandıkça gençliğimi,daha da ötesi çocukluğumu özlüyorum.Geri dönmesi mümkün olmayan yıllara.İlk aşk,ilk sınav heyecanı,İlk kan kardeşliği,İlk dostluklar,ilk kavgalar,ilk gözyaşları,ilk bir daha asla demeler.O ilkler ki hayatımızda büyük kocaman bir yer almaya başladığında fark ediliyor ki sonun başına az kalmış.Neye özlem duyuyorsanız yapamamaya başladığınızdandır.
Ben hep yağan kocaman iri taneli yağmurda yürümeyi sevmişimdir.Her yerin bembeyaz bir örtüyle kaplandığı kış günlerinde çocuk parklarında sevinçle salıncaklarda sallandığımı anımsıyorum.Özlüyorum evet ne yalan söyleyeyim aşk acısı çektiğim,hüsranlarımı bir dostumun omzunda ağlayarak dindirmeye çalıştığım yılları.Asla aşık olmak yok dediğim günleri.O hüzünlerle yediğim duble hamburgerleri kocaman çikolataları ve içtiğimde sanki beni değil de kızdığım beni üzeni zehirleyeceğini sandığım sigaraları.Birgün gelecek bunları anımsadığında güleceksin diyen anneme de çok alınırdım sanki ben hiç büyümeyecekmişim gibi gelirdi o zaman.Ama büyüyormuş insan ve büyüdükçe de öğreniyormuş acı da geçiyor kederde diniyor geriye üzüldüğün ve içine attığın dertlerin faturası kalıyormuş.
Hayat ta tek ders var ; olmuş ile ölmüşe çare bulunmayacağı.Günü yaşamak yarına bakmak ardını umursamadan kimin ne iş yaptığını nerden geldiğimi önemsemeden sevmek olduğu gibi hatalarıyla eksikleriyle benimsemek ve sevmek bir insanı.İşte her şey burada başlıyor sevginin temellerinin atıldığı saygı ile örülmüş bir yuvanın ipekböceğinin özenle yavaş yavaş ördüğü koza gibi sessiz sakin ve özveri.saygı,sadakat ve sabır bu üçlünün olduğu yerde sevgi yeşeren kocaman bir çınar olacaktır.suyu ise birbirlerine sunulan evlatlar…
Hülya İlkin