Teras katına çıktığımızda dikkatimiz çeken ilk masa köşedeki masa olmuştu. Masaya geldiğimize iki şeyi fark etmiştik. Biri masanın ayağında bir dengesizlik olduğu, diğeri ise üstünde iki tane çikolata bulunduğuydu.

Çikolataların bize birer hediye olduğuna inanmıştık. Aşkımızın bize sunduğu bir tatlılık. Oracıkta hiç düşünmeden tüketivermiştik. Ne kadar mutluyduk değil mi?

Aradan günler geçmiş, ama çok olmamıştı. Yine aynı teras yine aynı masadaydık. Bu sefer iki yabancı olarak oturuyorduk. Aklıma çikolatalar gelmişti. Dengesiz masanın üstüne bırakacağım iki çikolata belki de aşkımızı kurtarır diye düşünmüştüm. Geri döndüğümde ise sadece br yalnızlık vardı. Oracıkta çikolataları bırakıp terastan ayrıldım.

Kim bilir bizden sonra hangi çift geldi ve onları buldu. Kim bilir belki onlarda o dengesizliği görmedi sahte mutluluğun önünde. Kim bilir onlarda bizi tüketti ve ambalajlarımızı oracıkta terastan savurdu.

Şunu biliyorum ama. Bir yandan sen uçtun diğer yandan ben.Bir gün ben karar verdim, o teras, o masaya geldim. Masanın dengesiz ayaklarından birine destek oldum. Dengeyi sağlamaya çalıştım. Peki sen, sen nerelerdeydin? Yoksa sende diğer ayağında dengeyi sağlamak için mi bulundun? İkimiz bir dengeye fazlaydık. Bunu biliyorum!

Kubilay Koçak

Tesekkurler..;)