Hani hikayeler vardır;şatoların,prenslerin,prenseslerin olduğu aşk hikayeleri.yakışıklı prens,güzeller güzeli prensese aşıktır.bir dediğini iki etmeyen uşakları,güzel elbiseleri,pahalı takıları olan prenses ise prensi sadece bir oyuncak gibi görüyordur bu hikayelerde.

Birde,prense deliler gibi aşık olan köylü kızı olur.köylü kızı onlarca zorluğa katlanmak zorundadır prense kendini göstermek için...en sonunda prens köylü kızını fark eder ve zamanla ona aşık olur.prenses ise prensin hayranlığını geri kazanmak için köylü kızına köle hayatı yaşatmaya çalışır.ama o ne yaparsa yapsın köylü kızı prensten,prenste köylü kızından vaz geçmez.

bu hikayelerin gerçek olmadığı gibi bir düşüncem olmuştur hep.ama ne yalan söyleyeyim yıllarca o kadar imrendim ki bu köylü kızlarına.uğruna ölebileceğim birisi olmalı hayatımda oda benim için aynı şeyi yapmalı.benim içinde bulunduğum hiçbir hikaye böyle sonlanmadı.devamını getirmemi isterseniz bundan sonrada böyle sonlanmayacak.

seveceğim,seviyorum da ama o hiç beni sevmeyecek.

belki evleneceğim,belki bir oğlum olacak.onun adını vereceğim ona.ona her seslendiğimde,her düşündüğümde,her gördüğümde o gelecek aklıma.her gece yatağa girdiğim,seni seviyorum diye avuttuğum,iyi günde kötü günde hep yanında olacağım dediğim kişi neden o olmadı diye düşüneceğim hep.ve cevabımı hemen bulacağım;

"her insan hak ettiği yere layıktır..."

Füsun Yılmaz

Tesekkurler..;)