Cell o
09-16-2007, 11:26
Anne, Baba, Canım Kardeşlerim, Yakın Akrabalarım ya da Sadece Beni Düşünenlerim, Arkadaşlarım ya da Arkadaş Bildiklerim ve Bir Şekilde Hayatıma Girmiş Olanlar; Bu bir intihar mektubudur...!
Muhtemelen bu mektup elinize geçtiğinde ben ya çoktan ölmüş olacağım ya da hastanede ağır yaralı! Eğer yaralı olarak hayata devam etmek zorunda kalırsam yani sürem henüz dolmamışsa, lütfen bana depresyonda muamelesi yapmayın! Öyle üstüme de titremeyin, alışık olmadığım şeylerden ürkerim ben, bilirsiniz ya da bilmezsiniz, önemi yok! Hayır ölmüş olursam, yani kendi sebebim olup süremi doldurmuş olursam, rica ediyorum kuru gözyaşları dökmeyin! Yapmacık ağlamalarla beni daha fazla üzmeyin! Zaten giderken son kez sarılabileceğim birisi bile yoktu, üzgün gittim, daha da dramatik hale getirmeyin! Ama o çok mühim işlerinize ara verip bir şeyler yapmak isterseniz benim için, sadece dua edin! Olan günahlarımın hafiflemesine yardımcı olmanız tek isteğimdir!
Anne ve Baba, bu sözlerim sizlere! -ciğim, -cığım eklerini hep kullanmak istedim, ama nasip değilmiş görüyorsunuz ki, son mektubuma bile yazmak gelmiyor içimden! Bunun sorumluları siz misiniz yoksa ben miyim, bilmiyorum! Bu saatten sonra bilsek ne olur ki ama değil mi?! Hep tek bir şey istedim sizden ve bekledim, etrafınızdaki insanlara gösterdiğinizin binde birini vermişseniz eğer teşekkür ederim ama ben nedense bencillik olsun diye belki de hep daha fazla istedim, evet, bildiniz, sadece biraz sevgi! Avuçlarımı doldursaydı eğer, cebime koyabileceğim biraz sevgim olurdu belki elimde! Ne yapalım, bizim de anne-baba kavramından öğrendiğimiz bu oldu, yanımıza kâr mı bilmem, siz düşünün artık! Ee sonuçta ben bir ölüyüm, düşünemem değil mi?!
Canım Kardeşlerim, bu sözlerim sizlere! Sizi hep sevdim, öyle kuru bir sevgi değil ama, gerçekten çok sevdim! Zaten sanırım giderken en çok takıldığım nokta siz oldunuz! Bırakıp gitmek en çok sizden ayrılırken yaktı beni! O güzel gözlerinizden dün gece siz uyurken son kez öptüm, beni unutmayın olur mu! Çünkü belki de bir tek siz unutmazsınız! Canlarım! Odam artık sizindir, hususi eşyalarımı kız kardeşime -kız olduğu için- diğer eşyalarımı, kitaplarımı, bilgisayarımı erkek kardeşime bırakıyorum! Eee, ablası bitiremedi bilgisayar mühendisliğini, belki ablasının anısına o çok sevdiği bilgisayarın mühendisi olur da beni gururlandırır, değil mi?! Hoşçakalın, sizi seviyorum!
Yakın Akrabalarım ya da Sadece Beni Düşünenlerim, bu sözlerim sizlere! Sizlere belki akraba ilgisini çok gösteremedim, huyumdu işte kurudu artık, sevmem akraba ziyaretlerini! Sizleri de elimden geldiğince ziyaret ettim, kusur işlediysem şayet size karşı affedin ve o güzel haklarınızı helal edin, ne diyeyim, ben sizleri de çok sevdim!
Arkadaşlarım ya da Arkadaş Bildiklerim, bu sözlerim sizlere! Kiminizle çok şeyimi paylaştım! Acımı sizler bildiniz, mutluluğuma ortak oldunuz, gülerken de yanımdaydınız kiminiz, ağlarken de! Kiminiz sadece sesimi duydunuz, kiminiz sesime koştunuz, kiminiz benimle bağırdınız, kiminiz susturdunuz! Ben her ne kadar her yeniliği kendi başıma yaşamış olsam da onları sizlerle eskittim! Bunların haklarını helal edin, bir de kul hakkıyla gitmeyeyim! Çoğunuzu, hatta hepinizi sevdim! Belki siz de sevdiniz, sevgi karşılıklı arkadaşlar, yine de varsa esirgemeyin! Kendinize iyi davranın, insan kendi kendini eğitiyor, ben bu kısa hayatımda bunu öğrendim! Bunu bilir, bunu söylerim! Benim olanlardan istedikleriniz varsa hatıra niyetiyle alabilirsiniz, ne de olsa onlar benimdi bense sizin! Siz de hoşçakalın!
Ve Bir Şekilde Hayatıma Girmiş Olanlar... bakıyorum da çoğunluğu sanırım sizler oluşturuyorsunuz! Belki de çoğunuzu tanımıyorum, ekmeği aldığım fırıncı da sizden, minibüsüne binip okula gittiğim şöför de sizden! Her birinizde haklarım kalmışsa eğer lütfen helal edin, gerçi beni hiçbir şekilde duymayacaksınız bunu biliyorum ama en azından ben istedim helallik de sesimi duyuramadım derim, o zaman vicdanım hafifler biraz! Sizler de sağolun!
Bir de bende izler bırakanlar var, beni üzenler, çok üzenler, aranızdan da olabilir bunlar, saymadıklarımdan da... Artık onlar için pek fazla söylemek istediğim bir şey yok! Yine de onlar da helal etsinler haklarını, kalp kırmak karşılıklı oldu onlarla, ben haklarımı hepinize helal ediyorum, gerek yok bir de günaha sebep olmaya!
Allah hepinize sağlık ve mutluluk dolu bir ömür versin, ben artık yaşamak istemiyorum! Acılarımı, çilelerimi, gizli gözyaşlarımı çoğunuz hiçbir zaman bilmeyecek... Merak etmeyin, onları size bırakmak niyetinde değilim, hepsi yüreğimde, ruhuma işlenmiş bir şekilde... birlikte gidiyoruz! Hayat dediğimiz hem nedir ki, perdesi bir kez açılıp bir kez kapanan bir oyun! Ben oynadım ve çok zevk almadım bu oyundan! Son yaptığım kendimi Allah'a bırakmak oldu, affetsin ve merhametini benden esirgemesin! O, esirgemeyen ve bağışlayandır!!!
Selametle kalın!
Hülya Korkut
Muhtemelen bu mektup elinize geçtiğinde ben ya çoktan ölmüş olacağım ya da hastanede ağır yaralı! Eğer yaralı olarak hayata devam etmek zorunda kalırsam yani sürem henüz dolmamışsa, lütfen bana depresyonda muamelesi yapmayın! Öyle üstüme de titremeyin, alışık olmadığım şeylerden ürkerim ben, bilirsiniz ya da bilmezsiniz, önemi yok! Hayır ölmüş olursam, yani kendi sebebim olup süremi doldurmuş olursam, rica ediyorum kuru gözyaşları dökmeyin! Yapmacık ağlamalarla beni daha fazla üzmeyin! Zaten giderken son kez sarılabileceğim birisi bile yoktu, üzgün gittim, daha da dramatik hale getirmeyin! Ama o çok mühim işlerinize ara verip bir şeyler yapmak isterseniz benim için, sadece dua edin! Olan günahlarımın hafiflemesine yardımcı olmanız tek isteğimdir!
Anne ve Baba, bu sözlerim sizlere! -ciğim, -cığım eklerini hep kullanmak istedim, ama nasip değilmiş görüyorsunuz ki, son mektubuma bile yazmak gelmiyor içimden! Bunun sorumluları siz misiniz yoksa ben miyim, bilmiyorum! Bu saatten sonra bilsek ne olur ki ama değil mi?! Hep tek bir şey istedim sizden ve bekledim, etrafınızdaki insanlara gösterdiğinizin binde birini vermişseniz eğer teşekkür ederim ama ben nedense bencillik olsun diye belki de hep daha fazla istedim, evet, bildiniz, sadece biraz sevgi! Avuçlarımı doldursaydı eğer, cebime koyabileceğim biraz sevgim olurdu belki elimde! Ne yapalım, bizim de anne-baba kavramından öğrendiğimiz bu oldu, yanımıza kâr mı bilmem, siz düşünün artık! Ee sonuçta ben bir ölüyüm, düşünemem değil mi?!
Canım Kardeşlerim, bu sözlerim sizlere! Sizi hep sevdim, öyle kuru bir sevgi değil ama, gerçekten çok sevdim! Zaten sanırım giderken en çok takıldığım nokta siz oldunuz! Bırakıp gitmek en çok sizden ayrılırken yaktı beni! O güzel gözlerinizden dün gece siz uyurken son kez öptüm, beni unutmayın olur mu! Çünkü belki de bir tek siz unutmazsınız! Canlarım! Odam artık sizindir, hususi eşyalarımı kız kardeşime -kız olduğu için- diğer eşyalarımı, kitaplarımı, bilgisayarımı erkek kardeşime bırakıyorum! Eee, ablası bitiremedi bilgisayar mühendisliğini, belki ablasının anısına o çok sevdiği bilgisayarın mühendisi olur da beni gururlandırır, değil mi?! Hoşçakalın, sizi seviyorum!
Yakın Akrabalarım ya da Sadece Beni Düşünenlerim, bu sözlerim sizlere! Sizlere belki akraba ilgisini çok gösteremedim, huyumdu işte kurudu artık, sevmem akraba ziyaretlerini! Sizleri de elimden geldiğince ziyaret ettim, kusur işlediysem şayet size karşı affedin ve o güzel haklarınızı helal edin, ne diyeyim, ben sizleri de çok sevdim!
Arkadaşlarım ya da Arkadaş Bildiklerim, bu sözlerim sizlere! Kiminizle çok şeyimi paylaştım! Acımı sizler bildiniz, mutluluğuma ortak oldunuz, gülerken de yanımdaydınız kiminiz, ağlarken de! Kiminiz sadece sesimi duydunuz, kiminiz sesime koştunuz, kiminiz benimle bağırdınız, kiminiz susturdunuz! Ben her ne kadar her yeniliği kendi başıma yaşamış olsam da onları sizlerle eskittim! Bunların haklarını helal edin, bir de kul hakkıyla gitmeyeyim! Çoğunuzu, hatta hepinizi sevdim! Belki siz de sevdiniz, sevgi karşılıklı arkadaşlar, yine de varsa esirgemeyin! Kendinize iyi davranın, insan kendi kendini eğitiyor, ben bu kısa hayatımda bunu öğrendim! Bunu bilir, bunu söylerim! Benim olanlardan istedikleriniz varsa hatıra niyetiyle alabilirsiniz, ne de olsa onlar benimdi bense sizin! Siz de hoşçakalın!
Ve Bir Şekilde Hayatıma Girmiş Olanlar... bakıyorum da çoğunluğu sanırım sizler oluşturuyorsunuz! Belki de çoğunuzu tanımıyorum, ekmeği aldığım fırıncı da sizden, minibüsüne binip okula gittiğim şöför de sizden! Her birinizde haklarım kalmışsa eğer lütfen helal edin, gerçi beni hiçbir şekilde duymayacaksınız bunu biliyorum ama en azından ben istedim helallik de sesimi duyuramadım derim, o zaman vicdanım hafifler biraz! Sizler de sağolun!
Bir de bende izler bırakanlar var, beni üzenler, çok üzenler, aranızdan da olabilir bunlar, saymadıklarımdan da... Artık onlar için pek fazla söylemek istediğim bir şey yok! Yine de onlar da helal etsinler haklarını, kalp kırmak karşılıklı oldu onlarla, ben haklarımı hepinize helal ediyorum, gerek yok bir de günaha sebep olmaya!
Allah hepinize sağlık ve mutluluk dolu bir ömür versin, ben artık yaşamak istemiyorum! Acılarımı, çilelerimi, gizli gözyaşlarımı çoğunuz hiçbir zaman bilmeyecek... Merak etmeyin, onları size bırakmak niyetinde değilim, hepsi yüreğimde, ruhuma işlenmiş bir şekilde... birlikte gidiyoruz! Hayat dediğimiz hem nedir ki, perdesi bir kez açılıp bir kez kapanan bir oyun! Ben oynadım ve çok zevk almadım bu oyundan! Son yaptığım kendimi Allah'a bırakmak oldu, affetsin ve merhametini benden esirgemesin! O, esirgemeyen ve bağışlayandır!!!
Selametle kalın!
Hülya Korkut