Susuyorum, rahatsızım belki, belki çok yorgunum! Nereye ait olduğunu bilmeden nereye gittiğini anlayan ya da anlamaya çalışan biriyim şimdi! Gözlerim görebildiğine açık, aklım bir o kadar karışık.. Sinmiyor içime yaptığım hiçbir şey! Eksik mi var diyorum, evet diyorum sonra! Sessizliğin uğultusu rahat bırakmıyor belki beni, belki ben yeterince susamıyorum! Kendimi çekiyorum geri ister istemez hamlelerde, sonra kaybedince oyunu başlıyorum ağlamaya elinden oyuncağı alınmış küçük bir çocuk misali... Hisset diyorum kendime, yaşadığını hisset! Sonra yaşamak istediğini düşün ve onu da hisset. Orda tıkanıyorum işte, ne yapmam, geceye nasıl cevap vermem gerektiğini okuyorum bulutlara gizlenmiş satır aralarında. "Gel!" diyor incee ve uzun bir ses.. O an tutamıyorum gözlerimden süzülenleri.. oysa ki tek değerli hazinem onlar değil mi..

Ben şimdi ay'a çok küsüm, ışığı yolumu aydınlatsa da ben onu karanlıkta göremiyorum.. Uzansam yanındayım, bıraksam arkasında..

Sisli artık buralar, göz bırak gözü, figuru bile göremez oldu artık. Bir "el" var ama yine de biliyorum. Nerede, ne zaman, hangi şartlarda uzatılacak bana, sadece bekliyorum..

Ve ben artık her gece ölüyorum!!!




Hülya Korkut

Tesekkurler..;)