Cell o
09-16-2007, 11:29
Merhaba, nasılsınız bugün?
Size kendimi anlatmak değil aslında derdim. Daha ben bile anlayamadım ki. Hem siz anlasanız ne olacak ? Benim sıradan, sizin için olmasa da olur yaşamlardan biri olan yaşamımı neden merak edesiniz ki?
Evrendeki trilyonlarca noktadan sadece biriyim işte. Bilirsiniz hepinizin matematik öğretmeni ilk derste böyle bir nokta koymuştur tahtaya. Hatta yılın son dersinde arkadaşlarınız defterden kafasını kaldırmazken, siz bir noktadan baba türeve nasıl geldiğinizi düşünürsünüz hala. Öyle bir noktayım işte, öğretmenin istemsiz bir hareketle tebeşirin ucunu biraz daha bastırmasına bağlı kaderim. Ve öyle bir noktayım ki, diğer noktaları bulup bir çizgi bile oluşturamadım daha. Matematik öğretmeninize inanmayın. Her nokta çizgi oluşturmaz. Bazı noktalar ömrü boyunca nokta olarak kalır hayatta. Bir topluiğne başı, yüksek topuklu saçlarını savurarak gezen bir kadının elbisesinin üzerindeki bir puan ya da bir kolye boncuğu. Sıradanlığımı anlamanız için daha fazla örnek vermem gerekir mi bilmem? Oysa basit değilim, basit bir hayatım olmadı hiçbir zaman.Bir kolye boncuğunun bile gerektiğinde hayatı değiştireceğine inanırım. Burnunuza kaçıp sizi delirtebilir örneğin. Bu yüzden bazı hayatları etkilediğimi düşünürüm. Ne bileyim herkes gibi burnumu karıştırırım ve sevgilimden dişinde gördüğüm maydonoz için ayrılırım.Çayın şekerlisini severim, sevinince zıplarım. Değişime inanırım. Hayatta belki de en çok inandığım şeydir değişim. Bu yüzden sırf değişmek uğruna, görmeye bile dayanamadığım hamamböceğinin birkaç gün önce hayatını kurtardım. Tam evden çıkacakken merdivenlerden birinde gördüm onu, belki başkası olsa üzerine basıp geçerdi ama ben basamam.O çıtırt sesini duymamak için hayatımdan çok şeyi feda edebilirim. Sırt üstü yatmıştı ve tabi ki çırpınıyordu. Tam bir dakika düşündüm ve defterimin arasından kalemimi çıkarıp onu çevirdim. Anında büyük bir hızla gözden kayboldu. Elimi öpmesini beklemiyordum tabi ki ama yine de hayal kırıklığına uğradığımı inkar edermem.
İşte o gün değişmeye başladığıma inandım. O gün tüm insanları affettim. Zaten eskiden beri Sokrates’e güvenirdim. Erdem bilgiydi ve kimse bile bile kötülük yapmazdı. Bu yüzden herkesi affettim. Hırsızını, uğursuzunu, canisini, çocuğunun hayatını zehirleyen kadınları, sokaktan kırıtarak geçen bir örnek kızları, karanlığı ne bileyim işte hayatıma girip de hayatımı karartan her şeyi….
Zehra Mızrak
Size kendimi anlatmak değil aslında derdim. Daha ben bile anlayamadım ki. Hem siz anlasanız ne olacak ? Benim sıradan, sizin için olmasa da olur yaşamlardan biri olan yaşamımı neden merak edesiniz ki?
Evrendeki trilyonlarca noktadan sadece biriyim işte. Bilirsiniz hepinizin matematik öğretmeni ilk derste böyle bir nokta koymuştur tahtaya. Hatta yılın son dersinde arkadaşlarınız defterden kafasını kaldırmazken, siz bir noktadan baba türeve nasıl geldiğinizi düşünürsünüz hala. Öyle bir noktayım işte, öğretmenin istemsiz bir hareketle tebeşirin ucunu biraz daha bastırmasına bağlı kaderim. Ve öyle bir noktayım ki, diğer noktaları bulup bir çizgi bile oluşturamadım daha. Matematik öğretmeninize inanmayın. Her nokta çizgi oluşturmaz. Bazı noktalar ömrü boyunca nokta olarak kalır hayatta. Bir topluiğne başı, yüksek topuklu saçlarını savurarak gezen bir kadının elbisesinin üzerindeki bir puan ya da bir kolye boncuğu. Sıradanlığımı anlamanız için daha fazla örnek vermem gerekir mi bilmem? Oysa basit değilim, basit bir hayatım olmadı hiçbir zaman.Bir kolye boncuğunun bile gerektiğinde hayatı değiştireceğine inanırım. Burnunuza kaçıp sizi delirtebilir örneğin. Bu yüzden bazı hayatları etkilediğimi düşünürüm. Ne bileyim herkes gibi burnumu karıştırırım ve sevgilimden dişinde gördüğüm maydonoz için ayrılırım.Çayın şekerlisini severim, sevinince zıplarım. Değişime inanırım. Hayatta belki de en çok inandığım şeydir değişim. Bu yüzden sırf değişmek uğruna, görmeye bile dayanamadığım hamamböceğinin birkaç gün önce hayatını kurtardım. Tam evden çıkacakken merdivenlerden birinde gördüm onu, belki başkası olsa üzerine basıp geçerdi ama ben basamam.O çıtırt sesini duymamak için hayatımdan çok şeyi feda edebilirim. Sırt üstü yatmıştı ve tabi ki çırpınıyordu. Tam bir dakika düşündüm ve defterimin arasından kalemimi çıkarıp onu çevirdim. Anında büyük bir hızla gözden kayboldu. Elimi öpmesini beklemiyordum tabi ki ama yine de hayal kırıklığına uğradığımı inkar edermem.
İşte o gün değişmeye başladığıma inandım. O gün tüm insanları affettim. Zaten eskiden beri Sokrates’e güvenirdim. Erdem bilgiydi ve kimse bile bile kötülük yapmazdı. Bu yüzden herkesi affettim. Hırsızını, uğursuzunu, canisini, çocuğunun hayatını zehirleyen kadınları, sokaktan kırıtarak geçen bir örnek kızları, karanlığı ne bileyim işte hayatıma girip de hayatımı karartan her şeyi….
Zehra Mızrak