TÜRK
09-22-2007, 18:13
YENİ HAYAT
Genç kadın, havaalanındaki gazeteciden, günlük gazeteleri alırken gülümsüyordu. Yıllardır, ilk defa hiç okunmamış gazete sayfalarını kendi açacak, o sayfaları hiç buruşmamış, dümdüz halleriyle okuma fırsatını elde edecekti. Bulduğu ilk boş koltuğa oturdu ve baş sayfadan itibaren okumaya başladı.
Az sonra İstanbul'a gidecek yolcuların, uçağa çağırıldığı anonsunu duydu. Okumaya başladığı gazeteyi usulca katlayarak, el çantasına koydu ve ayağa kalkıp, kapıya doğru yürümeye başladı. Yürürken gülümsüyordu.
Geride bıraktığı hayatı unutmuş gibi görünüyordu. Aslında yalan da sayılmazdı. Unutmak için elinden geleni yapıyordu. 18 yaşına girer girmez babası tarafından zorla evlendirilişini, maddi durumlarını kurtaracak tek yolun bu olduğunu, kendinden 32 yaş büyük kocasıyla geçirdiği ilk geceyi ve onu takip eden, 7 yıl süren birçok gün ve geceyi unutmak istiyordu. Çok istemesine rağmen üniversiteye gidemeyişini, doğup büyüdüğü ve herşeyine aşık olduğu şehirden zorla koparılıp, başka bir şehre götürülüşünü, maddi olarak çok zengin, ama insanlıktan yoksun kocası tarafından sürekli ezilişini, çektiği eziyetlerin ağır faturasını kendisinin ödemesi yetmezmiş gibi, annesinin de bu duruma üzülmekten kalp hastası olup, ölüşünü unutmak istiyordu.
Henüz 25 yaşındaydı, ama kendini çok daha yaşlı hissediyordu. Zaten yıllardır, kendi yaşlarında birisiyle oturup, konuşma fırsatı bulamamıştı. Hep kocasının çevresinden insanlarla vakit geçirmek zorunda kalıyor, başkalarını görmesine kocası tarafından izin verilmiyordu. Kocasını bile haftada sadece birkaç gece görüyordu. Diğer geceleri nerede geçirdiği ise zaten herkesin dilindeydi.
Tek zevki, küçüklüğünden beri yapmaktan hiç sıkılmadığı kumaş boyama işiydi. Düzinelerce kumaş mendil, yastık, örtü boyamış, kendini boyamaya verdiği sürece en azından çektiği acıları düşünmekten uzaklaşmıştı.
Zaten onu tekrar hayata bağlayan da bu olmuştu. Yaklaşık 1 yıl önce, çılgınca şeyler düşünmeye başlamıştı. Kocasını, evlerini, herşeyi bırakıp kaçmayı kafasına koymuştu. Zaten kocasının asla peşine düşmeyeceğini biliyordu, onun umrunda bile değildi. Yaşadığı hayata daha ne kadar tahammül edeceğini bilemiyordu. Artık sabrı taşıyordu ve ömrünü daha fazla tüketmek istemiyordu. Her ne pahasına olursa olsun, kendi hayatını yaşayacaktı, buna hakkı vardı.
Böylece planını gerçekleştirmeye başladı. O güne kadar boyadığı ne kadar kumaş parçası varsa, hepsini satacak, yenilerini de yapıp, en azından bir süre kendini geçindirecek kadar para biriktirene kadar, çektiği işkencelere devam edecekti. Ancak kendi çevresinde, bunları satabileceği kimse yoktu. Böylece bakkalın karısıyla anlaştı. Kendisine küçük bir pay almak şartıyla, kadın kumaşları satmayı kabul etti. Yaklaşık 1 yılın sonunda gerekli para toplandı ve genç kadın küçük bir çantaya birkaç parça eşyasını doldurarak, arkasına bakmadan evden uzaklaştı.
Biriktirdiği para, hatırı sayılacak bir miktardaydı ve en azından bir süre sıkıntı çekmeyecekti. İstanbul'a otobüsle gitmeyi düşünmüştü ama yol çok uzun sürüyordu ve yıllardan beri ilk defa kendi rahatı için birşey yapmaya karar vermiş, havayollarını arayıp, ilk uçakta kendine yer ayırtmıştı. Oraya varır varmaz kendine pek pahalı olmayan, küçük bir pansiyonda yer bulacak, sonra da iş aramaya başlayacaktı. Ne iş olsa yapmaya razıydı. Garsonluk, çocuk bakıcılığı, tezgahtarlık düşündükleri arasındaydı. Kimbilir, belki daha ileride bir gün, başka bir hayalini gerçekleştirir, üniversiteye girerdi. Ama herşeyin bir sırası vardı, önce kendini geçindirmeyi düşünüyordu.
Uçağa binip, koltuğuna oturduğunda, aklında sadece geleceği vardı. Geçmiş geride kalmış, bitmiş, önemini yitirmişti. Artık sadece umut, istek ve gerçekleştirilmeyi bekleyen hayaller vardı. Ömründe ilk defa kendiyle başbaşa kalabilmiş, hayatının dizginlerini ele geçirebilmişti. İçinde en ufak bir korku bile yoktu. Uçak, masmavi gökyüzüne doğru havalanırken, genç kadın sanki kanat takmış, tek başına uçuyordu.
Hande AKPUL
Genç kadın, havaalanındaki gazeteciden, günlük gazeteleri alırken gülümsüyordu. Yıllardır, ilk defa hiç okunmamış gazete sayfalarını kendi açacak, o sayfaları hiç buruşmamış, dümdüz halleriyle okuma fırsatını elde edecekti. Bulduğu ilk boş koltuğa oturdu ve baş sayfadan itibaren okumaya başladı.
Az sonra İstanbul'a gidecek yolcuların, uçağa çağırıldığı anonsunu duydu. Okumaya başladığı gazeteyi usulca katlayarak, el çantasına koydu ve ayağa kalkıp, kapıya doğru yürümeye başladı. Yürürken gülümsüyordu.
Geride bıraktığı hayatı unutmuş gibi görünüyordu. Aslında yalan da sayılmazdı. Unutmak için elinden geleni yapıyordu. 18 yaşına girer girmez babası tarafından zorla evlendirilişini, maddi durumlarını kurtaracak tek yolun bu olduğunu, kendinden 32 yaş büyük kocasıyla geçirdiği ilk geceyi ve onu takip eden, 7 yıl süren birçok gün ve geceyi unutmak istiyordu. Çok istemesine rağmen üniversiteye gidemeyişini, doğup büyüdüğü ve herşeyine aşık olduğu şehirden zorla koparılıp, başka bir şehre götürülüşünü, maddi olarak çok zengin, ama insanlıktan yoksun kocası tarafından sürekli ezilişini, çektiği eziyetlerin ağır faturasını kendisinin ödemesi yetmezmiş gibi, annesinin de bu duruma üzülmekten kalp hastası olup, ölüşünü unutmak istiyordu.
Henüz 25 yaşındaydı, ama kendini çok daha yaşlı hissediyordu. Zaten yıllardır, kendi yaşlarında birisiyle oturup, konuşma fırsatı bulamamıştı. Hep kocasının çevresinden insanlarla vakit geçirmek zorunda kalıyor, başkalarını görmesine kocası tarafından izin verilmiyordu. Kocasını bile haftada sadece birkaç gece görüyordu. Diğer geceleri nerede geçirdiği ise zaten herkesin dilindeydi.
Tek zevki, küçüklüğünden beri yapmaktan hiç sıkılmadığı kumaş boyama işiydi. Düzinelerce kumaş mendil, yastık, örtü boyamış, kendini boyamaya verdiği sürece en azından çektiği acıları düşünmekten uzaklaşmıştı.
Zaten onu tekrar hayata bağlayan da bu olmuştu. Yaklaşık 1 yıl önce, çılgınca şeyler düşünmeye başlamıştı. Kocasını, evlerini, herşeyi bırakıp kaçmayı kafasına koymuştu. Zaten kocasının asla peşine düşmeyeceğini biliyordu, onun umrunda bile değildi. Yaşadığı hayata daha ne kadar tahammül edeceğini bilemiyordu. Artık sabrı taşıyordu ve ömrünü daha fazla tüketmek istemiyordu. Her ne pahasına olursa olsun, kendi hayatını yaşayacaktı, buna hakkı vardı.
Böylece planını gerçekleştirmeye başladı. O güne kadar boyadığı ne kadar kumaş parçası varsa, hepsini satacak, yenilerini de yapıp, en azından bir süre kendini geçindirecek kadar para biriktirene kadar, çektiği işkencelere devam edecekti. Ancak kendi çevresinde, bunları satabileceği kimse yoktu. Böylece bakkalın karısıyla anlaştı. Kendisine küçük bir pay almak şartıyla, kadın kumaşları satmayı kabul etti. Yaklaşık 1 yılın sonunda gerekli para toplandı ve genç kadın küçük bir çantaya birkaç parça eşyasını doldurarak, arkasına bakmadan evden uzaklaştı.
Biriktirdiği para, hatırı sayılacak bir miktardaydı ve en azından bir süre sıkıntı çekmeyecekti. İstanbul'a otobüsle gitmeyi düşünmüştü ama yol çok uzun sürüyordu ve yıllardan beri ilk defa kendi rahatı için birşey yapmaya karar vermiş, havayollarını arayıp, ilk uçakta kendine yer ayırtmıştı. Oraya varır varmaz kendine pek pahalı olmayan, küçük bir pansiyonda yer bulacak, sonra da iş aramaya başlayacaktı. Ne iş olsa yapmaya razıydı. Garsonluk, çocuk bakıcılığı, tezgahtarlık düşündükleri arasındaydı. Kimbilir, belki daha ileride bir gün, başka bir hayalini gerçekleştirir, üniversiteye girerdi. Ama herşeyin bir sırası vardı, önce kendini geçindirmeyi düşünüyordu.
Uçağa binip, koltuğuna oturduğunda, aklında sadece geleceği vardı. Geçmiş geride kalmış, bitmiş, önemini yitirmişti. Artık sadece umut, istek ve gerçekleştirilmeyi bekleyen hayaller vardı. Ömründe ilk defa kendiyle başbaşa kalabilmiş, hayatının dizginlerini ele geçirebilmişti. İçinde en ufak bir korku bile yoktu. Uçak, masmavi gökyüzüne doğru havalanırken, genç kadın sanki kanat takmış, tek başına uçuyordu.
Hande AKPUL