zemheride bir akşam
yağmur yağsın içimize
yetim bir yürek gibi
üşüyendir ellerim en çok

yağmurdan sonra kurur
gözlerine takılı kalmış yüreğim
dönüyor dönüyorum
hep aynı sen ve dünya

aramızda dağlar bile yok aşmaya
basamaklar merhem olurdu
bitmeyen yokuşlarıma
biriken sesim kapına
Leyla’nın hüznünü taşır
Karun olursun birden acımla

zemheride bir akşam
yağmurdan sonra
üşüyendir ellerim en çok
kederden boğulurcasına

baldıran devşirir ellerin
zehrini taşır kapıma
görmeyen gözlerinin
acıdan Golyat olurum bilmezsin
üşür ellerim zemheride bir akşam
yetim bir yürek gibi öylece kalırım Zeynep Sati Yalçın