Yusuf düşmüş bir kez gönlüme
düşmüş dağılmış
kristal bir kandil gibi önümde
hem de ayaklarımın dibinde
hesabı sorulacak bir aşkın
çamuru hala elimde


diz çöküp kör olan yerlerimle
yalvarıyorum Rabbim beni esirge
Yusuf düşmüş bir kez gönlüme

güneş görmek istiyor ruhum
penceresiz ve çileli kuyularda
sebepsiz değil ağlamam
Yusuf düşmüş bir kez gönlüme
un ufak olup dağılmışım

gözüm aşkı okurda sayfa sayfa
düğümlenmiş boğazımdan
yol bulup varmaz Mısır’a
bir tas buğday hatırına
tanışıyoruz bencil yanımla

aşkı gömleğinden okur Yakup
Yusuf gözümdeki sürmedir
onulmaz yarama sürdüğüm
bıçaklarda parlayan kan
yol bulup da varmaz ruhuma

varsın secdeye dursun
on bir yıldız ve ay ve güneş
içimin karanlığına küçük bir kandil gerek
aşkı söndüren aşkı tutuşturan
Rabbim son kez esirge
neyleyim Yusuf düşmüş bir kez gönlüme Zeynep Sati Yalçın

Saolasın ...