Babam saydığım Sami Bey’e-

hayatla yorumlanamayan düşler görürdün
simsiyah yanan gecenin koynunda
tutuşur saçlarının beyaz yanı
“burası Muş’tur” söylerken dilin
ölüm gelip oturmuş ayakucunda

hastahane kokusu yayardı ellerin
günler kısalırdı ömür gibi ansızın
geceler öyle uzun ki ölümü arar gibi
sağ yanında şırınganın tatlı sızısı
kulağına gelip değen yaşamın sesi

durmuş yüreğin ses vermez sesime
yaşamak isterdin kuşların sesiyle
beyaz pembe gri ne renk olursa
ellerin havada kaldı yatağın altında
bir çift ayakkabın ve dökülen saçların

babacan ellerini öptüm öptüm sonra
sıcacık yanakların değdi acılı yüzüme
sonsuz uykulardasın hiç bitmeyecek masalınla
özlemler büyüyor şimdi dualar kadar devasa
“giden gelmiyor”muş işte gerisi hikaye Zeynep Sati Yalçın

Saolasın ...