kırpsan artık menekşe gözlerini
bakışı yüreğimi vuran çocuk
gözyaşın söndürse kanayan coğrafyasını dünyanın
unutsa ağırlığını yüreğim kambur hayatın

bir gülüsün bozguna uğratır zulmü
düşen omuzlarını kaldırırsın babaların
kuruyan dudaklarına temmuz ortası
tatlı serin bir nar olur yanakların

sen gerçeksin bir de senin soruların
sorma artık çocuk gerisi hep oyun
içim Nemrut’un yangın meydanı
dışım harap olmuş terkedilmiş bir kıyı

nar topla çocuk gözlerin gibi serin
menekşe ek yüreğime gözlerinden
sönsün bu yangın sürsün bu oyun
ey çocuk gülüşün sonsuz olsun. Zeynep Sati Yalçın

Saolasın ...