AKLIMIN ZORU

Oysa,

Ütopik bir sevdadır benimki

Varlığı, yoklukla bir

Ne sesim ulaşır sevdiğime

Ne elim eline değer

Ve gün geçtikçe

Zayıflar bu biçare aklım benim

Gün geçtikçe

Artar kafamın içindeki uğultular

Bir kurt, içinde beynimin

Hiç durmaz, aklımı zorlar...



Oysa,

Ben umuttan gemiler yüzdürürdüm bir vakit

Nehirler kan kırmızısı akar iken

Umuttan gemiler,

Sevinçten yelken...



Şimdi uzaklardan

Böyle ağlamaklı

Geçip giden gemilere

Bakar

Korkarım



Sanırım ki

Bir fırtına çıkacak aniden

Sanırım ki

Ummanlarda yitecek yine düşler



Böyle başım yine

Arasında ellerimin her akşam

Böyle bakışım,

Hafiften hüzzam...



Sevdalımı sormayın martılar..

Sormayın!

Hem inci tanesiyim onun

Kalbinin sarayında tahtım var

Camdan kafeslerde korur beni

Sonra git der,

Maviliğe uçurur

Hem de küser

Bir güleç yüzü

Esirger benden

Sitemle,

Kalbimi yerden yere vurur...

Bir muammadır bizimki

Bu aşk hem öldürür,

Hem hayata umut doğurur



Oysa,

Ben bu hayatta

Hiç yaşamadım

Kaçıp gitti

Kendi gölgem bile!

Bir yüktü zaman omuzlarımda

Olmadı, taşıyamadım!





Oysa,

Ben normal değil(d)im...

Bakmayın bu size benzeyişime

Aynı göz oluşuna bakmayın gözlerimizin

Ben neler neler görürüm karanlıklarda

Ve nasıl da kamaştırır gün ışığı gözümü..

O deli aydınlıklar..

Karanlık aydınlıklar..



Bir kurt,

İçinde beynimin

Hiç durmaz,

Aklımı zorlar...

Ebru ERDİNÇ

Teşekkürler ...