Erken,yitik,çocuksu aşklardan geçtim
kıpırtısızca seyrettiğim hikayelerime ödül vermedi hayatın akademisi
bugün anladım ki:
aşk-ı bahar hiç gelmemiş daha içime...

yaşadığım onca eski zamanın kırıntılarını döktüm dilden
ben anlattım,dost dinledi...
ifademden notlar aldı kısa kısa
ortaya salata kıvamı bir sonuç çıkardı:
"sen daha başlamamışsın bile"

o kadar üzeri kapalı topladı ki geçmişliğimi
anlama kapasitemin üst sınırından içeri girişi gecemi aldı...
karanlıkta nikotin ve parafin kokusu içinde düşünmek
ve düşünceler denizinden kendi kritik eylemimi gülüşe çevirmek...
ne zor uğraşmış bir bilsen ey dost...

sessiz,ılık,mumla aydınlanmış odamda
sönmeden yanan ateş böceği sigaramla dar kapıları zorladım...
kendimi küçük kağıtlara yazdım yer yer
kelime seçtim,cümle eledim kah öyle,kah böyle...
yergimin sanata dönüşemediği ama kişisel filmlere konu olacak senaryosunda
tüm karakterleri kendimce canlandırdığım andaydım...
bir anda odamın bana dar geldiğini
ama nefes soluduğum kentin bana büyük geldiğinin farkına vardım...
yani arasını bulamadım bir türlü aslında sana aşkı soracaktım
fakat o kadar derinlere sürükledin ki beni
aşkı geçtim,kendi içime döndürdüm denklemleri...

sanırım kişi kendini tanımadan,yüzleşmeden
hayatta yaşadığını sandığı şeylerin aslında ciddi bir boşluk olduğunu,
nokta öncesinde cümlesiz kaldığını,
zevk,heyecan,bilgi dediklerinin bir hiçlik olduğunu anlaması zor oluyor...

kısa kesiyorum bu ağır hücumu...
zira ben tam değilim ki,anlatı tam olsun...
görmezden geldim...yenildim...